Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Τι βροχή κι αυτή σήμερα, μια μέρα είπα κι εγώ να περπατήσω κι άνοιξαν οι Ουρανοί.
Πόσο μου αρέσει όμως να με λούζουν τα δάκρυα των Αγγέλων.
Να με ντύνουν με την μελαγχολία της συννεφιάς.
Κι ανέμελα να περπατώ με όλες τις λύπες τους πάνω μου.
Όλα γύρω μου νωπά.
Όλα έχουν πάνω τους την θλίψη.
Δίχως να σκέφτομαι περπατώ στην σκοτεινιασμένη ημέρα, η γη χαίρεται που ποτίζονται τα παιδιά της και όλα δείχνουν χαρούμενα. Μα εγώ τα βλέπω όλα τόσο λυπημένα.
Περνούσα από ένα μεγάλο παρτέρι με τριανταφυλλιές.
Η βροχή χαϊδευε την καταπράσινη φυλλωσιά τους.
Εντυπωσιάστηκα που δεν είχε καμία της ένα τριαντάφυλλο πάνω της να κόψω, κάτι ξερά ροδοπέταλα που στέγνωσαν οι ηλιαχτίδες και τώρα ετοιμάζονται να γίνουν τροφή στις ρίζες που γεννήθηκαν.
Συνέχισα την βόλτα μου σιωπηλός.
Όταν γυρνούσα πήρε το μάτι μου ένα ροζ μπουμπούκι, πως δεν το είδα πριν αναλογίστηκα.
Το πλησίασα με χαρά για να το κόψω, μα κοντοστάθηκα.
Λες και ήξερε ότι θα του στερήσω την ζωή και κρύφτηκε πριν.
Κρίμα να του στερήσω τον κύκλο του όμως.
Κυλούσαν οι στάλες πάνω του, μα δεν έπεφταν στο χώμα, προσπαθούσε να τις κρατήσει πάνω του για να μου δείξει πόσο δυνατό είναι, μα έγειρε απότομα και άδειασε από το βάρος.
Εσένα του είπα θα σε χαρίσω με Αγάπη για να αντέξεις για Πάντα.
Το έκοψα του έδωσα ένα φιλί και το έκλεισα στην χούφτα μου.
Το έκοψα για Σένα με Αγάπη.
Μια Αγάπη που δεν θα ανταμώσω Ποτέ ξανά.
Τα δάκρυα των Αγγέλων, σκεπάζουν τα δικά μου…
