Γράφει η Κέλλυ Μπόζα
Πάθος! Πύρινη λαίλαπα που σε τυλίγει και σε παραδίδει στάχτη.
Έρωτας απο εκείνους τους κινηματογραφικούς που αισθάνεσαι ότι συμβαίνουν μια φορά στη ζωή.
Το τόσο διαφορετικό πλάσμα που ερωτεύτηκες σε έχει συνεπάρει.
Άλλωστε από αρχαιοτάτων χρόνων είναι γνωστό πως τα ετερώνυμα έλκονται.
Και έλκονται! Κανόνας!
Στην αρχή είναι συναρπαστικό καθώς βλέπεις τον κόσμο μέσα από άλλα μάτια.
Τα δικά του.
Μαθαίνεις νέα πράγματα, εντοπίζεις άλλες οπτικές για διάφορα θέματα.
Μπαίνεις σε ένα παιχνίδι το οποίο έχει πλάκα, φαντασία και ενδιαφέρον.
Κάνεις πράγματα που ποτέ δεν έκανες και δεν ήξερες καν αν θα ήθελες και ποτέ να τα κάνεις.
Είναι λίγο σαν να ανακαλύπτεις τον κόσμο εκ νέου.
Άλλωστε στην αρχή ενός έρωτα οτιδήποτε “παραξενιά”, “ιδιοτροπία” μας φαίνεται χαριτωμένη.
Μόλις φύγει ο έρωτας όμως πόσο αυτά τα δύο ετερώνυμα θα έλκονται;
Ξυπνάς ένα πρωί και αυτός που κοιμάται δίπλα σου, σου φαίνεται άγνωστος και εκ διαμέτρου αντίθετος από σενα.
Και μέσα σου ξέρεις ότι δεν άλλαξε, απλά εσύ άμβλυνες τις διαφορές σας.
Και δια μαγείας ό,τι σας ένωνε,σας χωρίζει.
Γιατί εδώ ακριβώς είναι το κρίσιμο σημείο.
Πλέον δεν υπάρχει κοινό σημείο αναφοράς, βλέπετε τον κόσμο αλλιώς, σας εκφράζουν άλλα ενδιαφέροντα, έχετε άλλα όνειρα και εν τέλει άλλη ζωή.
Τα ετερώνυμα έλκονται αλλά μάλλον τα ομώνυμα επιβιώνουν.
Όταν τα μέλια και το πάθος ξεθωριάσουν, μένουν δύο άνθρωποι “μόνοι” χωρίς συνεννόηση, χωρίς κοινή γλώσσα.
Μακάρι να είσαι η εξαίρεση, κι ας μην είσαι μπαταρία…
