Ένα κείμενο αφιερωμένο σε όλους εκείνους που δίνουν την μάχη τους με θάρρος, αξιοπρέπεια, γενναιότητα και πείσμα σε όλα, παλεύουν με την πιο επικίνδυνη νόσο της εποχής μας!
Δεν ξέρεις τί σημαίνει πόνος ψυχής, αν δεν έχεις δει το παιδί σου να πονάει. Αν δεν είσαι εσύ εκείνος που για το καλό του το πονάς. Αν δεν έχεις ξυπνήσει έντρομος μες στη νύχτα, να προσπαθείς να θυμηθείς, αν “μέτρησες” το ζάχαρό του.
Ναι ίσως μου λες εκείνο που χρόνια τώρα ακούω. “Σε καταλαβαίνω” μα δεν καταλαβαίνεις φίλε μου. Όχι γιατί δεν θέλεις, αλλά γιατί δεν μπορείς. Και εγώ δεν σε κατηγόρησα ποτέ, που δεν καταλαβαίνεις. Εσύ γιατί με κατηγορείς, που δεν θέλω να σ´ακούω;
Τί ακριβώς νομίζεις, μου δίνει το “σε καταλαβαίνω”. ΤΙ; Γιατί πιστεύεις πως έχω ανάγκη να με καταλάβει κάποιος; Σου είπανε πως ο πόνος που μοιράζεται γίνεται μισός και τους πίστεψες; Δεν μικραίνει ο πόνος του καθενός μάτια μου. Δεν μικραίνει. Δεν λιγοστεύει αν τον σκορπάς γύρω γύρω. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να φύγουν όλοι απο τριγύρω σου.
Γιατί οι άνθρωποι δεν αντέχουν να διαχειριστούν τον “ξένο” πόνο. Και δεν φταίνε γιαυτο. Δεν είναι έτσι προγραμματισμένοι. Δεν αντέχουν να διαχειριστούν τον δικό τους. Τον δικό σου θα διαχειριστούν; Δεν θέλω να με καταλάβεις. Δεν μου “λέει” τίποτα το να το μοιραστώ. Θέλω μόνο να με αφήσεις να το διαχειρίζομαι, χωρίς να το κουκουλώνω.
Κι αν πέφτω να μη ξαπλώνεις δίπλα μου, αν δεν μπορείς. Δεν με πειράζει. Αλλά να μην με κοιτάς με οίκτο κιόλας. Αυτό δεν το παλεύω. Δεν το μπορώ. Δεν θέλω να ξεφορτώσω τον πόνο μου πάνω σου. Όχι. Κάθε άλλο. Τον κουβαλάω περήφανα μπορώ να σου πω. Απλά δεν θέλω να μου λες πως καταλαβαίνεις, ενώ ξέρω πως δεν κατάλαβες ποτέ. Δεν θέλω να με παρηγορείς. Δεν θέλω τίποτα. Μόνο να μην με λυπάσαι θέλω.
Αν νιώσεις οτι με λυπάσαι, θέλω να φύγεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό θα στο συγχωρήσω. Μπορώ και θα το κάνω. Αν μείνεις όμως, φρόντισε να μην διακρίνω οίκτο στα μάτια σου ποτέ. Αυτό δεν έχω τη ικανότητα να το συγχωρήσω. Εγώ τον πόνο μου μικρέ μου, τον έκανα ασπίδα για το παιδί μου. Όχι παντιέρα. Όχι σημαία, ούτε λάβαρο. Δεν χρειάζομαι εγώ να ξεχωρίζω.
Δεν θέλω να πιστέψεις πως αυτό με κάνει δυνατή. Δεν είμαι καν αυτό που λένε δυνατή. Ήμουν είμαι και θα είμαι πολεμίστρια. Και δεν θα πάψω ποτέ, να πολεμώ για εκείνους που αγαπώ. Ποτέ. Να το θυμάσαι αυτό. Και φρόντισε, πρίν με κοιτάξεις, να κοιταχτείς και μια στον καθρέφτη σου. Μην διακρίνω οίκτο. Φρόντισε αν θες να έρθεις να μην με λυπηθείς ποτέ.
Γιατί εγώ να ξέρεις, δεν θα σε λυπηθώ, αν καταλάβω πως είσαι δίπλα μου από οίκτο. Για ´μένα ή το παιδί μου. Αν εσύ μας λυπάσαι. Εγώ δεν θα σε λυπηθώ. Και πίστεψέ με. Δεν θα σ´αρέσει.
