Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Μεταξύ ισορροπίας, διάκρισης και ευθύνης…
«Ισορροπία»
Άγνωστη λέξη κατάντησες.
Όχι εσύ από μόνη σου.
Οι άνθρωποι σε πέταξαν από πάνω τους σα ρούχο παλιό.
«Αρμονία»
Άγνωστη έννοια κι εσύ.
Όλο μιλάνε για σένα, μα ποιος σε έχει νιώσει;
«Διάκριση»
Τι να πούμε τώρα εδώ;
Υπάρχεις; Ζεις; Βρίσκεσαι;
«Κριτική σκέψη»
Την έχεις;
Κι αν την έχεις, τολμάς να την εκφράσεις;
«Παρατηρητικότητα»
Ο σοφός παρατηρεί, ο ανόητος μιλά ασταμάτητα.
«Πνευματικότητα»
Παρεξηγημένη έννοια.
Σχεδόν άγνωστη, όχι ως λέξη, ως βίωμα.
Μπέρδεμα πολύ και άντε να το ξεμπερδέψεις μόνος σου.
«Ευθύνη»
Λέξη βόμβα.
Αν δεν το ‘χεις μαζί της, θα σκάσει στα χέρια σου πριν το καταλάβεις.
Το εύκολο είναι να την αποφεύγεις. Το δύσκολο είναι να σου επιστρέφει μπούμερανγκ εκεί που την πετάς.
«Όρια»
Μου βάζεις δύσκολα. Αφού δεν με ξέρω, πώς να με οριοθετήσω.
«Ενηλικίωση»
Κοντεύεις τα πρώτα, δεύτερα -άντα ή και ήντα, κι ακόμα κάποιος άλλος θέλεις να αποφασίζει για σένα;
«Μεγάλωσες», μα ακόμα μυαλό να βάλεις;
Τόσα σημάδια γύρω κι εσύ, περιμένεις ακόμα απ’ έξω να σου πούνε τι να κάνεις;
Τα σημεία των καιρών φωνάζουν κι εσύ με την ψευδαίσθηση παραμένεις πως αυτός ο κόσμος είναι κι ο αληθινός.
Αμ, δεν είναι!
