Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Τι είναι αυτό που μας κάνει να φοβόμαστε; Μα η απώλεια της αγάπης φυσικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι αν δεν αγαπιούνται φοβούνται. Και δεν μιλάω μόνο για την ερωτική αγάπη, εκείνη που χύνεται στο αίμα σου σαν ναρκωτικό.
Μιλάω και για την οικογενειακή και για την φιλική αγάπη.
Η οικογενειακή είναι πολύ βασική, είναι αυτήν που μ’ αυτήν μεγαλώνεις, μ’ αυτήν αποκτάς όλα τα εφόδια για να βγεις στην ζωή, είναι αυτήν που είναι η πιο σημαντική σε όλες τις ηλικίες. Εγώ προσωπικά παίρνω πολλή αγάπη απ’ τους γονείς μου, από την αδερφή μου, απ’ τα παιδιά μου. Γι’ αυτό και νοιώθω αγαπημένη και ισορροπημένη.
Υπάρχουν άνθρωποι όμως που δεν έχουν κανένα αποκούμπι, έτσι για κάποια δύσκολη στιγμή. Που η ζωή τους χτυπάει ανεπανόρθωτα και δεν έχουν έναν ώμο να κλάψουν, μια αγκαλιά να ζεσταθούν. Που γυρνάνε στην ζωή σαν γρανάζια ταλαιπωρημένα. Που αναπνέουν διοξείδιο του άνθρακα αντί για οξυγόνο. Που νοιώθουν μια ζωή κατατρεγμένοι από την την οικογένεια και από τον εαυτό τους. Αυτούς που φοβούνται να μιλήσουν κι όμως έχουν ενδοοικογενειακή βία.
Γιατί βία είναι να μην σ’ αγαπάνε και να στην λένε συνέχεια, για ό,τι κάνεις, για ότι δεν κάνεις.
Κι αρχίζεις να φοβάσαι και να μην νοιώθεις σίγουρος για τον εαυτό σου, αρχίζεις να τρέμεις και να μην αγαπάς τον εαυτό σου. κι όλος ο φόβος διοχετεύετε μέσα σου.
Εκεί στα βαθιά σκοτάδια σου, στους δαίμονές σου. Γιατί ο σταυρός που κουβαλάς είναι βαρύς για σένα. Και θέλεις ένα χέρι βοήθειας που δεν το βρήκες ποτέ μέσα στην οικογένεια. Γιατί τους χαλάς το κάδρο, δεν το κατάλαβες; Το κάδρο που τα έχουν όλα σωστά και τακτοποιημένα. Κι ας μην είναι απόλυτα, αυτοί έτσι το θέλουν για το θεαθήναι. Γιατί η ζωή τους είναι για το φαίνεσθαι κι όχι για το είναι. Κι εσύ σαν άνθρωπος με προβλήματα τους το χαλάς. Χαλάς την τάχα μου δήθεν ηρεμία τους.
Καλύτερα να μην σε βλέπουν κι ας είναι οικογένειά σου. Κι ας είναι υποτίθεται οι δικοί σου άνθρωποι. Κι εσύ δεν ξέρεις που να στραφείς, από που να πιαστείς. Τι να κάνουμε όμως, τους συγγενείς, τους εξ αίματος δεν μπορούμε να τους επιλέξουμε. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε τους φίλους.
Κι εσύ έχεις έναν άνθρωπο έστω που σε αγαπάει και σε καταλαβαίνει. Έναν άνθρωπο που σου στέκεται, έναν άνθρωπο που μπορεί και αναγνωρίζει τα σκοτάδια σου και σε βοηθάει. Εκεί να μείνεις. Σταμάτα να φοβάσαι, όλα καλά θα πάνε. Εγώ δεν σ’ απορρίπτω!
