Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Όσο μου κρατάς το χέρι, σε κάθε δυσκολία, κάθε φορά που χρειάζεται να ανέβω κάπου ψηλά κι είσαι αυτός που ανεβαίνεις και με τραβάς με πείσμα, θυμίζοντας μου πως μπορώ να τα καταφέρω, δε θα τα παρατάω.
Όσο είσαι ο φύλακας άγγελος μου, σε κάθε “καταστροφή”, σε κάθε αναποδιά, κάθε φορά που πάω να πέσω με βουτάς και με σώζεις από το να σπάσω τα μούτρα μου. Δε φοβάμαι τίποτα.
Γιατί η αγάπη μας κάνει δυνατούς.
Κάθε φορά που υπομένεις την γκρίνια μου, για ό,τι πιο χαζό μπορεί να φανταστεί κάποιος, μου χαμογελάς ή μου φωνάζεις για να δω πόσο άδικο έχω, αλλά ταυτόχρονα χωρίς να μου το κοπανάς, θα παραμένω ο καλυτερός μου εαυτός.
Μπορώ κι εγώ κρατώντας σου το χέρι, να σε σηκώνω κάθε φορά που πέφτεις, να σε κάνω να γίνεσαι όλο και καλύτερος, να σου δείχνω πως η αγάπη μου δεν επηρεάζεται από καμία σου γκρίνια, από κανένα σου ελάττωμα και καμιά σου αποτυχία.
Γιατί η ζωή είναι όμορφη μόνο όταν μοιράζεται.
Αρκεί να θες.
Αρκεί να με κοιτάς στα μάτια με αγάπη.
