Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Έναν άνθρωπο να βρεις να σε αγαπάει γιατί είσαι εσύ, με τα στραβά σου, με τα καλά σου, με ότι υπάρχει μέσα στη ζωή σου.
Έναν άνθρωπο που θα ζει γιατί ζεις και αναπνέεις, που θα σε κοιτάζει στα μάτια και θα βλέπει μέσα στα πιο βαθιά μέσα σου.
Έναν άνθρωπο που θα αγαπάει ακόμα και τα δάχτυλά σου και ας είναι άσχημα και στραβά.
Έναν άνθρωπο που ακόμα και τα στραβά σου θα τα βλέπει υπέροχα και ας μην είναι.
Έναν άνθρωπο που θα σε αγαπάει γιατί είσαι εσύ, εσύ και μόνο, που δεν θα θέλει να σε αλλάξει γιατί έτσι σε γνώρισε, έτσι σε αγάπησε, γι’ αυτό ακριβώς που είσαι, τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.
Που θα ξυπνάει κάθε πρωί για σε συναντήσει, για να σε αγγίξει άλλη μια φορά, που θα κοιμάται κάθε βράδυ με τη σκέψη σου και θα σε βλέπει σαν όνειρο πονηρό κάθε βράδυ και θα κάνει κουβάρι τα σεντόνια από τον πόθο.
Εκείνον να διαλέξεις που δεν θα έχει δεύτερες σκέψεις παρά μόνο θα κάνει τις πρώτες του αληθινές για εσάς.
Έναν άνθρωπο που να σε αγαπάει γιατί είσαι εσύ!
