Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Σεβασμός.
Κατά το λεξικό, είναι η εκτίμηση που δείχνουμε σε κάποιο πρόσωπο, για τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα και τα κάθε λογής προσόντα του.
Ο σεβασμός, δεν έχει “λίγο”, “περίπου”, “σχετικά”.
Ή σέβεσαι, ή δεν σέβεσαι.
Κι ο σεβασμός, δεν είναι λέξη. Είναι πράξη. Δεν είναι στιγμιαίος. Δεν σε σέβομαι σήμερα και σε γράφω μεθαύριο. Δεν σε σέβομαι όταν σ’έχω ανάγκη. Δεν σε σέβομαι επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Σε σέβομαι επειδή αναγνωρίζω σε εσένα αυτό που είσαι. Σε σέβομαι επειδή εκτιμώ σε εσένα αυτά που κάνεις. Όχι αυτά που λες. Αυτά που κάνεις.
Ο σεβασμός είναι πράξη διαρκείας και δεν επιδέχεται “αλλά”, “όμως”, “αν”.
Ή σε σέβομαι, ή σε δουλεύω. Ή σε σέβομαι ή σε φοβάμαι. Ή σε σέβομαι ή σε υποτιμώ.
Σε σέβομαι όταν σε κοιτάω στα μάτια. Σε σέβομαι όταν σε υπερασπίζομαι κατά την απουσία σου. Σε σέβομαι όχι για όσα μπορείς να μου δώσεις αλλά για όσα με εμπνέεις να κάνω και να γίνω.
Δεν είναι πατσαβούρι ρε ο σεβασμός να τον επικαλείστε και να τον προσβάλετε με “τον σέβομαι αρκετά”.
Αρκετό αλάτι να βάλεις στο φαΐ σου. Γιατί ο σεβασμός δεν έχει ούτε λίγο, ούτε πολύ, ούτε αρκετά.
Έχει σέβομαι και μετά τελεία και παύλα!
