Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Μερικές φορές μπερδεύεται τόσο η ψυχή μου, πονάει και χάνει τον δρόμο της. Ψάχνει να βρει τι έκανε λάθος και γελάστηκε. Τι παιχνίδι έπαιξε και πληγώθηκε έτσι. Και όσο προχωράω κι άλλο σαν αρχιψάχτουλας που είμαι, λέω, μπα εγώ έφταιξα.
Από την υπερβολική λαχτάρα που έχω κάποιες στιγμές κλείνω τα μάτια και το προφανές δεν φαίνεται καθαρά.
Μπερδευόμαστε αλήθεια. Η ανάγκη μας για αγάπη μας, μας κάνει και τα χάνουμε. Κι όσο για το προφανές που συναντήσαμε, ένα έχω να πω λυπάμαι και η λύπηση είναι το χειρότερο που μπορώ να δώσω.
Λυπάμαι που με χέρια βρώμικα μπαίνουν στις ζωές μας και προσπαθούν να μας πληγώσουν, μιας κι απ’την αρχή κρατάνε το μαχαίρι στο χέρι.
Εγώ όμως που έχω εμπειρία τους καταλαβαίνω στην δεύτερη στροφή και λέω στην δεύτερη, γιατί είναι τόσο προσεκτικοί στην πρώτη.
Αλλά μετά από τόσες αμυχές η ψυχή μου είναι χαραγμένη και φταίω εγώ και η λαχτάρα μου για αγάπη.
Εγώ φταίω σας λέω, γιατί θα έπρεπε να εκπαιδεύσω το ένστικτο μου να καταλαβαίνει απ’την αρχή, θα έπρεπε να μην εμπιστεύομαι τόσο εύκολα τα μεγάλα λόγια.
Όπως λέει και η παροιμία “όπου ακούς πολλά κεράσια πάρε μικρό καλάθι”.
Και τώρα χαράζω κι εγώ, όχι γιατί το θέλω, αλλά από άμυνα.
Μην φοβάσαι δεν πληγώνω ηθελημένα, δεν είναι στο πλαίσιο του βεληνεκούς μου.
Απλά χαράζω εμένα για να μην πληγώνω τους άλλους. Και μετά γέρνω στην γωνιά μου και γιατρεύομαι. Άλλες φορές εύκολα και άλλες φορές πιο επώδυνα. Γιατί οι δυνατοί έτσι κάνουνε. Η ευαισθησία είναι δύναμη κι όχι αδυναμία.
Αλλά θά’θελα μερικές φορές να ήμουνα αναίσθητη για να αποφεύγω τις κακοτοπιές. Αυτές που μπήγουνε το μαχαίρι δυνατά στην καρδιά μας. Αυτές που μας κατατρέχουν με θυμό. Δεν θέλω να έχω θυμό μέσα μου, δεν θέλω να μου θυμίζεις την λύπη, γιατί στην καρδιά μου χωράει μόνο η αγάπη.
Όχι δεν είμαι λυπημένη, δεν έχω λύπη, μόνο θλίψη για την κατάντια των ανθρώπων. Γι’αυτό πρόσεξε που θα μ’ακουμπήσεις, γιατί κόβω σαν μαχαίρι.
