Γράφει ο Nickolas M.
Δεν πιστεύω γενικά σε υπεράνθρωπες δυνάμεις. Δεν πιστεύω σε Θεούς, δαίμονες, κάρματα, θαύματα κλπ.κλπ. Πάντα θεωρούσα (και θεωρώ) ότι μόνοι μας φτιάχνουμε την τύχη μας, ότι όλα είναι μαθηματικά κι ότι απλώς η επιστήμη δεν έχει ακόμα εξηγήσει όλα τα (φαινομενικά) ανεξήγητα αυτού του κόσμου.
Όμως…
Πριν ακριβώς 5 μήνες αποφάσισα ότι θέλω να κάνω ένα ας το πούμε «ξόρκι». Ήταν μια ημερομηνία με πολλούς και βαρείς συμβολισμούς. Άνθρωποι που έφυγαν πρόωρα από τη ζωή, άνθρωποι σημαντικοί που επέλεξαν να φύγουν, κύκλοι σημαντικών πραγμάτων που έκλεισαν. Όλα σε εκείνη (ή πολύ κοντά σε εκείνη) την ημερομηνία.
Μέχρι τότε, έδινα χωρίς να παίρνω. Έλεγα ότι δεν δίνεις ποτέ για να πάρεις, αλλά για τη χαρά του να δίνεις χωρίς ανταλλάγματα. Να βοηθάς απλώς επειδή μπορείς. Να στηρίζεις άνευ όρων όσους δεν μπορούν ή δεν αντέχουν.
Αλλά τελικά, όλο αυτό έχει κόστος. Τελικά όταν δεν παίρνεις, «αδειάζεις». Και ξαφνικά, εκεί που πρέπει να δώσεις, εκεί που πραγματικά σε χρειάζονται, δεν έχεις. Εκεί που πρέπει να αντέξεις, καταρρέεις. Κι όταν έχεις εκπαιδεύσει όλο τον περίγυρο σου ότι έχει την πολυτέλεια να καταρρέει στο φτερό, επειδή υπάρχεις εσύ, επειδή εσύ είσαι βράχος, επειδή εσύ ποτέ δεν σπας και πάντα αντέχεις και πάντα μπορείς και πάντα έχεις λύσεις.
Ε τότε είναι που διαπιστώνεις ότι δεν υπάρχει back-up. Μάντεψε γιατί. Γιατί το back-up ήσουν πάντα εσύ. Και το back-up δεν έχει back-up, σωστά; Τί back-up θα ήταν άλλωστε…
Ε λοιπόν, μπορώ να πω πια μετά από 5 μήνες, ότι το ξόρκι έπιασε!
Τα σύννεφα έφυγαν. Οι κόποι ανταμείφθηκαν – κάποιοι μάλιστα, με τόκο
Οι τοξικοί άνθρωποι έφυγαν. Κάποιους βρήκα εγώ τη δύναμη και τους έκανα πέρα. Κάποιοι το κατάλαβαν από μόνοι τους (πώς κι έτσι!) και διακριτικά ή με θόρυβο, αποσύρθηκαν. Οι εναλλακτικές, που με κόπο και ιδρώτα φρόντισα να υπάρχουν (αφού τίποτα δε μας χαρίστηκε), απέδωσαν την ώρα που έπρεπε.
Κι εμφανίστηκαν άλλοι άνθρωποι στο προσκήνιο. Με φιλότιμο, ψυχή και ανθρωπιά. Ναι ξέρω ακούγεται απίστευτο, αλλά υπάρχουν. Ίσως λίγοι στον αριθμό, ίσως με αδυναμίες κι ελαττώματα, σίγουρα όχι θαυματουργοί, αλλά με διάθεση να ακούσουν και να βοηθήσουν. Κι είμαι ευγνώμων που τους γνώρισα.
Α, και πια μπορώ να είμαι άνθρωπος. Δε χρειάζεται να είμαι βράχος. Δεν χρειάζεται να αντέχω στην καταιγίδα όρθιος. Μπορώ άφοβα να λυγίσω, τόσο όσο να μην σπάσω. Μπορώ να καταρρεύσω αν έτσι αισθανθώ, γιατί έχω κι εγώ πλέον το back-up μου.
Δεν χρειάζεται για όλα εγώ να δώσω λύσεις. Όχι μόνο γιατί μπορούν να δώσουν κι άλλοι, αλλά πρωτίστως γιατί δεν δημιουργούν το πρόβλημα, που θα χρειαστεί μετά εγώ να λύσω.
Σε όσους επέλεξαν να φύγουν ρίχνοντας δηλητήριο, δεν κρατάω κακία. (Και) Αυτοί με έκαναν αυτό που είμαι. Τους εύχομαι από καρδιάς να μην σπάσουν το κεφάλι τους στον γκρεμό που πάνε με ταχύτητα να πέσουν και που εθελοτυφλώντας, τον έχουν βαφτίσει πεδιάδα.
Σε όσους δεν μπορούσαν ή (έλεγαν ότι) δεν άντεχαν , εύχομαι καλή δύναμη και να βρουν τον εαυτό τους σύντομα. Θα χρειαστούν σίγουρα βοήθεια, και δεν είναι ούτε ντροπή ούτε κακό αυτό. Απλά εγώ δεν έχω άλλο να τους δώσω.
Σε όσους ήρθατε με ειλικρίνεια και απλωμένο χέρι, σας το σφίγγω με αγάπη. Καλώς ήρθατε κι είμαι σίγουρος ότι έχουμε να πούμε και να κάνουμε πολλά και όμορφα πράγματα.
Και σε σένα που ήρθες με τόση φροντίδα και άδολη αγάπη…
Εύχομαι να μην κουραστείς ποτέ να με στηρίζεις στα ζόρια μου. Και θα είναι πολλά, να είσαι σίγουρη. Να μην βαρεθείς ποτέ να ακούς την γκρίνια μου.
Και θα είναι πολλή, να είσαι σίγουρη. Να μην λυγίσεις ποτέ κάθε φορά που θα κλατάρω και θα χρειαστεί να ακουμπήσω πάνω σου. Και θα είναι πολλές αυτές οι φορές, να είσαι σίγουρη.
Κι εγώ όσο μπορώ κι αντέχω, με το λίγο που μου απέμεινε, θα είμαι εδώ.
Ναι, τελικά το ξόρκι έπιασε.
