Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Κάθεσαι απέναντι μου και μιλάς. Μιλάς για μας, μιλάς για μένα, απαριθμείς τα λάθη μου σαν να διαβάζεις την λίστα με τα ψώνια, κρίνεις τις αντιδράσεις μου σαν να είμαι φτιαγμένη από πέτρα, μου δίνεις οδηγίες σαν να είμαι ρομπότ που το ρυθμίζεις για την αυριανή του λειτουργία.
Σε κάθε μας διαφωνία τα ίδια. Σαν να θέλεις να με σταυρώσεις, σαν να μην σου αρέσει τίποτα από αυτά που κάνω. Είναι τόσο εύκολο να βρεις τα λάθη του άλλου, μα τόσο δύσκολο να ανακαλύψεις και να αποδεχτείς τα δικά σου.
Σ’ ακούω αλλά στην πραγματικότητα δεν θέλω να σε ακούω. Το μυαλό μου ταξιδεύει σε κείνες τις πρώτες ανέμελες στιγμές μας. Τότε που τίποτα δεν ήταν δεδομένο και κάθε μέρα έσκαβες μέσα μου για να ανακαλύψεις τα συναισθήματα μου.
Κάθε μέρα και ένα καινούργιο συναίσθημα. Ένα πρώτο σκίρτημα, ένα χαμόγελο κλεφτό, ένα τρέμουλο, ένα ξενύχτι, έρωτας, αγάπη.
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς καταλήξαμε η ερωτική εξομολόγηση να γίνει οδηγίες χρήσης για τη διατήρηση της σχέσης μας. Γιατί αυτό κάνεις εδώ και καιρό. Μου δίνεις διαταγές, χαράζεις δρόμους και με αναγκάζεις να περπατώ πάνω τους γιατί έτσι «κάνουν» όλοι.
Δεν με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι, δεν με νοιάζει τι λες τόση ώρα , ούτε γιατί το λες. Το μόνο που με νοιάζει είναι ότι χαθήκαμε. Χάσαμε τους εαυτούς μας μέσα σε κανόνες, καθημερινότητα και δεδομένα. Αχ, αυτά τα δεδομένα.
Όλα ξεκινάνε με ένα «μακάρι» και τελειώνουν με ένα «αποκλείεται».
«Μακάρι να βγει μαζί μου ραντεβού.» «Αποκλείεται να μου θυμώσει.»
«Μακάρι να με ερωτευτεί.» «Αποκλείεται να με αφήσει.»
«Μακάρι να με αγαπήσει.» «Αποκλείεται να μην με αγαπάει.»
Αυτός που είναι ακόμα στο «μακάρι» προσπαθεί και κάθε μέρα ανεβαίνει ένα σκαλί, ενώ αυτός που έχει φτάσει στο «αποκλείεται» , αναπαύεται στην ησυχία του και κάθε μέρα χάνει λίγο έδαφος από την αγάπη του ανθρώπου που θεωρεί κτήμα του.
Και κάπως έτσι τα χρόνια περνούν. Τις νύχτες οι ενωμένες αναπνοές γίνονται πλάτες αντικριστές. Τα πόδια που ενώνονται κατά λάθος μέσα στον ύπνο και τα διπλανά μαξιλάρια, μας έχουν μείνει. Αυτά και κείνο το πρωινό φιλί πριν φύγεις για την δουλειά.
Η αγάπη μας τελικά έχει χαθεί η μήπως έχει κρυφτεί καλά και περιμένει να τη βρούμε;
Δεν θέλω άλλα λόγια, μ’ ακούς; Σταμάτα να μου μιλάς, σταματά να με κρίνεις, σταματά να μου θυμίζεις τον βάλτο που έχουμε πέσει. Όχι άλλη θεωρία, όχι άλλους κανόνες.
Πιάσε το χέρι μου, κοίτα τα μάτια μου, νιώσε την ψυχή μου και πάμε μαζί στη φωλιά μας. Πάμε να βρούμε ξανά ότι αφήσαμε να χαθεί. Πάμε να δείξουμε ο ένας στον άλλον την αγάπη που ακόμα υπάρχει , που ακόμα φωλιάζει στις καρδιές μας.
Διώξε τα ξερά χόρτα από την ζωή μας για να φανούν τα μπουμπούκια που ανθίζουν από κάτω.
Η αγάπη, μάτια μου, δεν είναι φτιαγμένη με στερεότυπα και πρέπει, η αγάπη είναι φτιαγμένη με υλικά που δεν τα απαιτεί ,απλά υπάρχουν. Η αγάπη ζει και επιβιώνει με αγκαλιές, με φιλιά, με βλέμματα αληθινά και τρυφερά. Η αγάπη θέλει υποχωρήσεις και θυσίες, θέλει κατανόηση και παρηγοριά, θέλει συνοδοιπόρους όχι αρχηγούς .
Άσε λοιπόν τα λόγια , και έλα…. Έλα να σου πω εγώ, έλα να σου θυμίσω, έλα να ζήσουμε για λίγο έξω από τη ρουτίνα, έλα στο δικό μας «μακάρι» .
Μην αργείς, σε περιμένω…
