Γράφει η Ελένη Σάββα
Τί ήθελα; Μονάχα να με πάρεις αγκαλιά! Να με κρατήσεις εκεί για λίγα λεπτά. Να νιώσω την καρδιά σου κι εσύ να νιώσεις την δική μου. Να ενωθούν. Να χτυπάνε μαζί! Να αγκαλιαστούν οι καρδιές μας.
Ήθελα να μου λες καλημέρα και πώς περνάει η μέρα σου. Να με παίρνεις τηλέφωνο και να μου λες για το φαγητό, τους δρόμους, τη δουλειά. Να ακούω τη φωνή σου και να ηρεμεί η ψυχή μου. Κι έπειτα να σου λέω εγώ τα δικά μου. Και να σου λέω ότι μου λείπεις. Κι εσύ να χαμογελάς. Κι εγώ απλώς θα νιώθω το χαμόγελο στις λέξεις σου.
Ήθελα εσένα. Πολύ. Απόλυτα. Μα πιο πολύ, ήθελα εμάς. Μαζί. Να μη μας νοιάζει το αύριο, γιατί έχουμε το σήμερα. Να μη μας νοιάζει το πρωί, γιατί έχουμε το βράδυ.
Ήθελα εμάς. Να βλέπουμε ταινίες και να παίζουμε παιχνίδια. Έτσι απλά, χωρίς πολλά πολλά. Ήθελα εμάς να τρώμε παγωτό τις νύχτες δίχως αύριο. Να πηγαίνουμε περίπατο στη θάλασσα και να βλέπουμε το κύμα.
Εσύ κι εγώ, χωρίς πώς, χωρίς γιατί, χωρίς αν, χωρίς μήπως! Ήθελα να θέλεις. Ήθελα να θέλεις πολύ. Με τον τρόπο σου. Να με κοιτάς και να καταλαβαίνω. Να με φιλάς και να λιώνω. Να μου μιλάς και να παίρνω ανάσα. Να με χαϊδεύει η καλημέρα σου και να με γλυκαίνει η καληνύχτα σου.
Να κυλάει η ζωή πανέμορφα στα χέρια μας. Με τα σωστά μας, τα λάθη μας, τα όμορφα, τα άσχημα, μα μαζί. Μαζί ως εκεί που θα μας πάει. Μαζί.
Μην με παρεξηγείς. Στον ίδιο κόσμο μαζί σου ζω. Στον σκληρό και παράξενο κόσμο μας. Σε κανένα ροζ σύννεφο, σε καμία μαγεμένη πολιτεία. Εδώ, σ’αυτόν τον κόσμο, μας χαζεύω να ζούμε μαζί. Κι είναι ωραία!
