Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Μην αφήσεις κάποιον άλλο να πάρει τη θέση σου.
Μη ρωτήσεις ποια είναι η θέση αυτή.
Δεν σε έβαλα εγώ. Μόνος σου θρονιαστηκες εκεί. Με το τσαμπουκά της δικαιοσύνης του είναι σου.
Με την εισβολή σου στη ζωή μου από το πουθενά, στο δικό μου κάποτε τίποτε.
Με μιαν αγκαλιά σου που άνοιξε μια φορά για μένα και κουμπωσα. Έγινε το λημέρι μου που μέσα της κάνεις δεν με φτάνει, δεν με πειράζει, δεν υπάρχει καν. Εσαει…
Με τη δική σου μοναδική σε τρόπο και χρόνο προσοχή στη σύνδεση μαζί μου. Στην απόλυτη αποδοχή σου για όλα αυτά που είμαι και γίνομαι, που θέλω κι απορρίπτω.
Μην αφήσεις κάποιον άλλο να πάρει τη θέση σου.
Μη δικαιώσεις τον κακό σου εαυτό, τον κακό μας τον καιρό που κάνει ο,τι περνάει από το χέρι του για να μας κρατήσει όσο μακρύτερα γίνεται από το δικό μας μαζί.
Μην ξεμακραινεις, μην απομονώνεσαι από κει που ξέρεις ότι είσαι ο καθαρός εαυτός σου και μπορείς να αντλείς δύναμη για το δικό σου πρέπει να γίνει οπουδήποτε αλλού.
Μην σταματάς να έρχεσαι, να γίνομαι ο δικός σου ανθρώπος, να γίνεσαι ο ένας δικός μου μοναδικός.
Μην μας αφήσεις να παραδεχτούμε ότι από φόβο χάσαμε!
Μας το χρωστά η ζωή και μ’ αυτήν καλό είναι να μην έχεις χρωστούμενα γιατί γίνονται μοίρα.
Μην το κάνεις!
