Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Είναι και εκείνα τα απογεύματα, εκεί γύρω στις 8, που σε πιάνει αυτή η γλυκιά μελαγχολία, που σε βαζει σε σκέψεις. Σε υποχρεώνει τις σκόρπιες σκέψεις που είχες μέχρι τώρα να τις βάλεις σε τάξη, να βρεις την αρχή την μέση και αν μπορείς να φτιάξεις και το τέλος. Το θέμα είναι, μπορείς; Προσπαθώ να πιάσω την αρχή του κουβαριού, να βρω ποια σκέψη πρέπει να μπει πρώτα.
Η μέρα που γνωριστήκαμε; Που θεώρησα ότι μαζί μπορούσαμε να προχωρήσουμε, να κάνουμε κοινά σχέδια; Μπα, όχι, είναι γρήγορη ιστορία αυτή. Έφυγες γρήγορα, δεν άντεξες το πολύ. Ήσουν για το λίγο. Το δικό σου το λίγο, όμως, ούτε καν το δικό μου λίγο. Πολλές ιστορίες σκόρπιες. Πρέπει να βρω μια και να τη βάλω σε τάξη.
Η μέρα που κατάλαβα τι σημαίνει εγωισμός; Αυτή η ιστορία ίσως μπορεί να μπει σε τάξη, σκέφτομαι, ίσως καταφέρω να βρω την αρχή και τη μέση, ίσως και να φτιάξω το τέλος. Έμαθα να λειτουργώ πάντα στη ζωή μου χωρίς συμφέροντα. Δεν ένιωθα ποτέ εγωκεντρικά, πάντα ένιωθα αλτρουίστρια, παραμέριζα το προσωπικό μου συμφέρον για να κάνω το καλό στους άλλους. Δε με ενδιέφερε αν με πλήγωναν, δεν το έβλεπα, όμως το ένιωθα. Ένιωθα την ψυχή μου να κλαίει, χωρίς να καταλαβαίνω ότι πονάει από εξωτερικούς παράγοντες, που τους άφηνα να με πληγώσουν, τους άφηνα να ρημάξουν την ψυχή μου.
Και το καλύτερο; Τους έλεγα και ευχαριστώ που ήρθαν στην ζωή μου. Πόσους ευχαρίστησα; Πόσους αγκάλιασα; Σε πόσους είπα τα εσώψυχά μου και τους άφησα να δουν ό,τι κρύβω μέσα μου; Πόσοι από αυτούς αντί να δουν το καλό, αντί να δουν το είναι μου με τα μάτια της ψυχής τους με είδαν με τα μάτια της λογικής και είδαν το χειρότερο κομμάτι του εαυτού μου. Αντί να δουν τις ευαισθησίες της ψυχής μου, θεώρησαν ότι οι πράξεις μου ήταν απόρροια κάποιας ίντριγκας. Πόσοι νάρκισσοι μπήκαν στη ζωή μου; Έβλεπα από μακριά, ότι παρουσίαζαν ένα μοναχικό εγώ, αλλά τους άνοιξα την πόρτα και τους φίλεψα αγάπη, συναίσθημα, χρόνο, χώρο.
Κι έρχεται εκείνο το απόγευμα γύρω στις 8, που σε υποχρεώνει να βάλεις τάξη. Βρήκες την άκρη του νήματος, λοιπόν, έβαλες ανθρώπους στην ζωή σου, που σου τη ρήμαξαν. Δεν ήξερες ή δεν ήθελες να ξεχωρίσεις το καλό από το κακό. Βρήκες και τη μέση του νήματος. Πόνεσες, έκλαψες, αλλά ποτέ δεν άφησες τον εαυτό σου να πέσει. Οι ψυχές που αγαπάνε δυνατά δεν έχουν τάσεις φυγής. Μένουν εδώ και παλεύουν. Είσαι έτοιμη να φτιάξεις το τέλος του νήματος; Ω, ναι, είμαι έτοιμη!
Ο «εγωιστής» δυσκολεύεται να παραδεχτεί τα λάθη του, γιατί πάρα πολλές φορές παραποιεί και δημιουργεί τη δική του «λογική», αδιαφορεί για το τι νιώθεις, δεν τον νοιάζει αν πονάς. Κοιτάει ό,τι αφορά αυτόν και τα δικά του προβλήματα.
Έτσι κι εγώ για να μην πονάω, για να διώξω μακριά τα απογεύματα και τη γλυκιά μελαγχολία των 8. Ξεκίνησα να δίνω μέχρι εκεί που μπορώ και να μη νιώθω τύψεις, αν δε μπορώ παραπάνω. Πλέον δίνω μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι μου. Με συνοπτικές διαδικασίες βγάζω από τη ζωή μου ανθρώπους, που με τον τρόπο τους με έκαναν να απολογούμαι. Σταμάτησα να ζητιανεύω ένα μήνυμα, άρχισα να αδιαφορώ για όσους αδιαφορούν για μένα. Σταμάτησα να έχω τους ανθρώπους δεδομένους στη ζωή μου. Όποιος θέλει να φύγει, του ανοίγω και την πόρτα. Δεν έχω χρόνο για άλλα κεράσματα φιλίας και συναισθημάτων.
Έμαθα να ζω το τώρα και να μη σχεδιάζω πλέον το μέλλον, ούτε καν το αύριο. Είμαι αλτρουίστρια με όσους αξίζουν, τους ξεχωρίζω πλέον αυτούς που αξίζουν. Δίνω βοήθεια σε όλους, συναισθήματα σε λίγους, αγάπη στους εκλεκτούς. Πήρα πίσω την αγάπη που έδωσα σε όσους δεν την άξιζαν, χωρίς να μετανιώσω ποτέ για την αγάπη που έδωσα. Έμαθα να είμαι πρωταγωνίστρια στην ζωή μου και όχι κομπάρσος.
