Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Παράξενο πράγμα η “στιγμή”. Έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Είναι η μετωπική σου που δεν μπορείς να αποφύγεις. Δεν είναι η αλήθεια σου, είναι η αντοχή σου. Δεν είναι η επιθυμία σου, είναι η ανοχή σου. Δεν είναι η απόφασή σου, είναι η ανάγκη σου. Δεν είναι εσύ, αλλά μήπως θυμάσαι πώς ήταν αυτό το «εσύ»;
Είναι το σημείο που δεν έχει θόρυβο. Έχει μια απόκοσμη ηρεμία. Έχει μια ησυχία που δεν σε τρομάζει. Δεν έχει ήχο η στιγμή. Δεν έχει μυρωδιά η στιγμή. Δεν έχει χρώμα η στιγμή. Κρατάει όσο μια ανάσα. Όσο θέλει ο αέρας να μπει μέσα σου και βγαίνοντας να έχει πάρει μαζί του όλα εκείνα που κράταγες ελεύθερα, ανεξάρτητα, αλλά σφιχτά όμως δεν είχες καταλάβει πως δεν σε κράταγαν..
Και μετά; Μετά ανοίγεις τα μάτια και ξέρεις πια αν αυτό που έμεινε είναι ένα «πάμε» κι ένα «μαζί» ή μια μνήμη.
Σήκωσε αέρα ξαφνικά..
