Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
“Καμμένο χαρτί είμαι” μου είπες μια μέρα.
Μια μέρα ανύποπτη.. κι εγώ σε ρώτησα αν έχεις μυρίσει ποτέ το χαρτί να καίγεται.
Είναι μια παράξενη μυρωδιά.
Είναι οι μνήμες που γράφτηκαν πάνω στο χαρτί που καίγονται.
Είναι οι άνθρωποι που πέρασαν κι άφησαν πάνω του τα σημάδια τους.
Είναι ακόμα κι οι βρωμιές που το άγγιξαν και το στιγμάτισαν.
Είναι τα όνειρα που έμειναν λέξεις πάνω στο χαρτί και δεν έγιναν ποτέ ζωή.
Είναι η ζωή που γράφτηκε αλλά ποτέ δεν έγινε πραγματικότητα.
Ναι, είσαι καμμένο χαρτί μικρή μου.
Ένα καμμένο χαρτί που κουβάλησε πάνω του μνήμες, λέξεις, έρωτες, απογοητεύσεις, προδοσίες, όνειρα και ανείπωτα.
Και τώρα ήταν η ώρα του να καεί.
Να καεί, να γίνει στάχτη και να σκορπιστεί στον αέρα και να αναγεννηθείς.
Να ξαναγεννηθείς μέσα από τις στάχτες σου.
Γιατί είσαι πιο δυνατή από τα όνειρα που δεν έζησες.
Είσαι πιο γενναία από τους δειλούς έρωτες και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις των περαστικών.
Είσαι τόσο καθαρή ψυχή που όσο κι αν βουτήξουν οι άνθρωποι μέσα τους με βρώμικα χέρια, δεν θα μπορέσουν ποτέ να σε λερώσουν.
Άσε το καμμένο χαρτί να σκορπίσει και γίνε καινούριο χαρτί να γραφτούν καινούριες ιστορίες!
Νέοι έρωτες και ανείπωτες αμαρτίες από εκείνες που θα αξίζει να έχεις ζήσει!
Μα πάνω από όλα.. μην ξεχάσεις, στο τέλος του καινούριου σου χαρτιού, να χαράξεις την υπογραφή σου!
Να χαράξεις βαθιά το όνομά σου και να γράψεις δίπλα “Τολμώ να ζω, κόντρα σε όσους ονειρευτήκατε το αντίθετο για την πάρτη μου”
ΥΓ. Ξέρει εκείνη..
