Ο χρόνος μόνο αποδεικνύει την αξία μιας σχέσης..

Περίπλοκο και δύσκολο πράγμα οι ανθρώπινες σχέσεις.
Αλλιώς ξεκινούν και αλλιώς διαμορφώνονται στην πορεία.
Άλλες έχουν διάρκεια, άλλες διαλύονται στο πρώτο φύσημα του ανέμου.
Η αφετηρία τους είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων ιδανική και συνοδεύεται ως επί το πλείστον από λόγια.

Έτσι εκφραζόμαστε.
Δείχνουμε  ενδιαφέρον, αγάπη, θυμό, ακόμη και μίσος.
Όλα μας τα συναισθήματα εξωτερικεύονται άριστα με λέξεις, πολλές φορές και με μια δόση υπερβολής, σε στιγμές συναισθηματικής φόρτισης.

Τι είναι αυτό που μας ελκύει τελικά;
Εδώ οι απόψεις διίστανται και ποικίλλουν.
Αν κάνουμε σε φίλους και γνωστούς την ίδια ακριβώς ερώτηση, θα πάρουμε διαφορετικές απαντήσεις σίγουρα.
Η εμφάνιση, το βλέμμα, το χαμόγελο, ο τρόπος ομιλίας, ο τρόπος που περπατά και συμπεριφέρεται ένας άνθρωπος, είναι μερικά από τα κοινά γνωρίσματα που τον κάνουν συμπαθητικό στα μάτια μας, αρχικά τουλάχιστον.
Γιατί με μια πιο προσεκτική ματιά και με το πέρασμα του χρόνου, αναθεωρούνται πολλά αν όχι τα περισσότερα

Όπως και να το σκεφτείς όμως,  η έλξη και η παραμονή σε μια σχέση, είναι δυο πράγματα διαφορετικά.
Δύο γραμμές που σε πολλές περιπτώσεις συναντώνται και διαρκούν, και σε άλλες, παραμένουν παράλληλες δίχως να ακουμπήσουν ουσιαστικά η μια την άλλη.
Η έλξη είναι μια καθαρά συναισθηματική διαδικασία, ενστικτώδης και μη προβλέψιμη.
Κανείς δεν μπορεί να καθορίσει ή να προβλέψει τους ανθρώπους που θα συμπαθήσει ή θα ερωτευτεί.
Το “μετά” είναι η απόλυτη εκλογίκευση και προσγείωση στα πραγματικά  δεδομένα.
Εκεί ο ιδεαλισμός και το ροζ συννεφάκι διαλύονται, παραχωρώντας τη θέση τους στην ωμή πραγματικότητα και την πεζή καθημερινότητα.

Αυτό που σε τραβά σε έναν άνθρωπό, δεν είναι και αυτό που σε κρατά απαραίτητα κιόλας.
Η διάρκεια καθορίζεται από το ενδιαφέρον, τις μεγάλες αντοχές και και τις ακόμα μεγαλύτερες ανοχές.
Ο χρόνος που περνά, μπορεί να προσθέσει πράγματα στην σχέση, αλλά μπορεί και να γυρίσει μπούμερανγκ αφαιρώντας οτιδήποτε θετικό υπήρξε αρχικά.
Πολλές φορές η αρχική τρέλα και συμπάθεια, καταλήγει στο απόλυτο ξενέρωμα και την αποστροφή.

Έτσι είναι η ζωή.
Γεμάτη αντιθέσεις και επιλογές.
Ξεκινάμε με ασυνείδητες και ενστικτώδεις διαδρομές, για να καταλήξουμε τελικά στις απόλυτα ταιριαστές και συνειδητές.

Η αρχική εικόνα, ούτε καθοριστική είναι στην τελική ,ούτε η απόλυτη αλήθεια, ούτε η απόλυτη πραγματικότητα!
Ένας πρόλογος για το βασικό πλάνο που λέγεται ζωή είναι!
Σε αυτό το πλάνο της ζωής, μόνο τα ταιριαστά κομμάτια θα μείνουν.
Τα υπόλοιπα θα τα σβήσει ο χρόνος.
Αυτός είναι ο κριτής και σε σένα ανήκει η τελική επιλογή.
Επέλεξε λοιπόν συνετά τι θα κρατήσεις.
Ότι κρατήσεις και σε κρατήσει, είναι αυτό που πραγματικά σου αξίζει να ζήσεις.