Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου
Μην επιμένεις, δε θα σου ανοίξω να μπεις, όσο θες χτύπα, εγώ θα σε αγνοώ γιατί αυτό σου αξίζει!
Εσύ με αλλάζεις και είσαι ψεύτικος, για όλα εσύ φταις. Για την λανθάνουσα κρίση μου, για τα μεγάλα μου όνειρα, για την απογοήτευση και τα δάκρυα μου, για όλα σου λέω εσύ φταις.
Τώρα ήρθες ξανά ανανεωμένος και γεμάτος χαρά να μου δώσεις ψεύτικες ελπίδες, να με πλανέψεις και να παίξεις μαζί μου, μάντεψε τι; Δεν ξέχασα τι έκανες την τελευταία φόρα, δεν θα σε αφήσω να κάνεις παιχνίδια στο μυαλό μου, ποτέ ξανά.
Αλλάζεις τους ανθρώπους στα μάτια μου και τους βάζεις σε βάθρα που δεν αξίζουν, πώς να στο πω να το καταλάβεις, δεν σε εμπιστεύομαι πια. Τα αυτιά που χαρίζεις ακούνε όμορφες μελωδίες και ας ο ήχος είναι σαν αυτόν του σπασμένου σαξοφώνου. Τα μάτια που προσφέρεις πλάθουν ουτοπικά σκηνικά, ένα εξωτικό νησί με φοίνικες, αιώρες και μια δροσερή γαλάζια θάλασσα, μα στη πραγματικότητα μηχανοστάσιο είναι γεμάτο με φουγάρα από αποπνικτικούς καπνούς που δημιουργούν μαύρα σύννεφα και φέρνουν βροχές.
Με πρόδωσες με βίαιο τρόπο, μου έταζες λαγούς και πετραχήλια, όλο λόγια είσαι, μεγάλα λόγια και όνειρα απατηλά. Μην παίζεις το θύμα σου λέω και μην βουρκώνεις τα μάτια, αλλά ναι αυτό ήσουν πάντα αδύναμος και ερχόσουν να κατοικίσεις στο σώμα μου στο μυαλό και στην ψυχή μου γιατί ήξερες πως θα σε ανεχτώ και θα σε αντέξω.
Μην με κοιτάς κατάματα, η πόρτα έχει κλείσει οριστικά για σένα πια, μην μου ψιθυρίζεις στα αυτί το μεγαλείο του πάθους σου και το τρέμουλο που θα προσφέρεις στην καρδιά μου, μπούχτισα με τα λάθη σου.
Είναι μονόδρομος για σένα πια έρωτα, πήγαινε αλλού να ψάξεις τα θύματα σου, εγώ σε έζησα στο πετσί μου.
Βρες άλλον να ενσαρκώσει του ρόλους σου και να πλανάτε στο παραμυθένιο σενάριο σου, αυτά που τάζεις στους ανθρώπους, μόνο σε ταινίες τα βρίσκεις και εκεί σε σκηνοθετούν επαγγελματίες και πληρώνονται αδρά για να σε ενσαρκώσουν. Στη ζωή όμως πληρώνεσαι ακόμη πιο ακριβά, ανθίζεις και μαραίνεις ανθρώπους με την ίδια ευκολία.
Και τώρα φύγε και μην ξαναγυρίσεις έρωτα.
