Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σ’ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο να βάλεις τα όνειρά σου κορίτσι μου και να ταξιδέψεις.
Να ψάχνεις τρελούς πειρατές που στο πλάι σου θα δίνουν τις μάχες της ζωής.
Άσε τους λογικούς και τους μετρημένους στην στεριά, δεν θα χωρέσουν ποτέ στα όνειρά σου.
Κι εσύ τα όνειρά σου, να τα κάνεις μεγάλα και να τα ζεις γενναία.
Να τ
α ζεις ακόμα κι αν σπας τα μούτρα σου και τσακίζεσαι.
Δεν θα μπορέσω ποτέ να σου μάθω να μην πέφτεις.
Θα σου μάθω όμως να σηκώνεσαι. Να στέκεσαι στα πόδια σου.
Να καθαρίζεσαι από τις βρώμες και να ξαναπερπατάς, βήμα βήμα.
Όπως όταν ήσουν μια τόση δα σταλιά στα χέρια μου κι έκλαιγες με όλη τη δύναμή σου κάθε που το μπουσούλημα δεν σου έβγαινε.
Με το ίδιο πείσμα να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις κορίτσι μου.
Και να αγαπήσεις.
Να αγαπήσεις τους ανθρώπους πολύ.
Ακόμα κι εκείνους που δεν θα το αξίζουν, ακόμα κι εκείνους, εσύ να τους αγαπήσεις. Γενναιόδωρα και σπάταλα να αγαπάς.
Κι αν δεν σε καταλάβουν, δεν πειράζει. Παρακάτω.
Ναι κορίτσι μου.
Παρακάτω.
Σε αυτό το παρακάτω να ξέρεις, δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα.
Μόνο πως θα σε αγαπάω και θα είμαι εκεί και δεν θα προσποιηθώ ποτέ μπροστά σου.
Μόνο αυτό έχω να σου δώσω. Την αγάπη μου, την παρουσία μου και την αλήθεια μου.
Την αγκαλιά μου, τα χάδια μου, τα χερια μου να είναι εκεί όσο οι μικροσκοπικές σου παλάμες θα με ψάχνουν.
Θα είμαι εκεί όχι για να ζήσεις την ζωή που θέλω να σένα, αλλά για να σε καμαρώνω που θα ζεις την ζωή σου.
Θα σε αφήνω να μου σκουπίζεις τα δάκρια κάθε που με ρωτάς “σου λείπουν πολύ η γιαγιά κι ο παππούς, μαμά;”
Και θα σου απαντάω “δεν ξέρω, αγάπη μου” όποτε με ρωτάς “πώς ξεχωρίζουμε τους καλούς από τους κακούς ανθρώπους”
Γιατί θα μάθεις πως οι μάσκες, είναι για το θέατρο και την ζωή θα την ζεις με την αλήθεια της.
Γιατί περήφανη δεν θα με κάνουν τα σωστά σου, αλλά οι στιγμές που θα γυρνάς πίσω από τα λάθη σου.
Γιατί περήφανη θα με κάνεις κάθε φορά που θα νικάς κι έναν φόβο σου.
Γιατί ξέρεις.. αυτό κάνω κι εγώ μαζί σου από την στιγμή που σε πήρα πρώτη φορά στα χέρια μου.
Ταξίδεύω με προορισμό τους φόβους μου και τους πολεμάω, έναν έναν.
Δεν θα χτίσω σπίτια και περιουσίες για σένα.
Θα χτίσουμε μνήμες όμως, μαζί. Καλές και κακές, αλλά ολόδικές μας!
Μνήμες κορίτσι μου. Μνήμες με το πιο πολύτιμο δώρο, το χρόνο μου.
Αυτή την περιουσία θα σου παραδώσω.
Και να θυμάσαι κορίτσι μου, να ακούς πάντα τον κακό λύκο, πριν αγοράσεις ένα παραμύθι.
Και μην αφήσεις ποτέ έξω από το σαπιοκάραβό σου τους εμφανώς κακούς, μα τους υποκριτές καλούς αυτού του κόσμου..
