Γράφει η Σοφία Δέδε.
“Μαμά να ξαπλώσω δίπλα σου”.
Ανοίγω τα μάτια και βλέπω το αγοράκι μου, εννέα χρονών πλέον, να στέκεται όρθιο δίπλα στο κρεβάτι κρατώντας στο ένα του χέρι το μαξιλάρι του και στο άλλο του χέρι τον γκριζούλη του.
“Τι είναι μωρό μου”; Απαντάω κοιμισμένα κάνοντας ταυτόχρονα χώρο στο κρεβάτι μου να ξαπλώσει και ανοίγοντας τα χέρια μου σε μια μεγάλη αγκαλιά να κλείσουν μέσα το αγόρι μου.
“Μαμά είδα ένα κακό όνειρο”, λέει φοβισμένος.
Τον τυλίγω στην αγκαλιά μου πιο δυνατά, με τέτοιον τρόπο που οι καρδιές μας είναι η μια απέναντι στην άλλη ώστε να πάρω μακριά κάθε του ανησυχία, κάθε του φόβο, κάθε του ένταση.
“Ένα όνειρο ήταν μωρό μου, ένα κακό όνειρο”, του μουρμουράω στο αυτάκι του.
Πόσα αλήθεια άσχημα όνειρα έχει η ζωή;
Άραγε, οι γονείς, ετοιμάζουμε κατάλληλα τα παιδιά μας για την στιγμή της μετωπικής σύγκρουσης με την πραγματικότητα.
Είχε έρθει η δική μου ώρα να φοβηθώ, να θορυβηθώ.
Τι ήταν αυτό που είχε κάνει το μωρό μου να τρομάξει, να φοβηθεί, να πονέσει.
Προχθές ήταν ένα χτύπημα στο γόνατο του, χθες ήταν μια απογοήτευση από έναν φίλο του, σήμερα ήταν ένα όνειρο, αύριο θα είναι κάτι νέο για αυτόν και για μένα.
Ο πόνος του, ο φόβος του, ο τρόμος του με ισοπεδώνει, γίνεται αβάσταχτος, θέλω να πονέσω εγώ αντί για αυτόν.
Όμως όχι..
Αντέχω για το καλό του, μαθαίνω συνέχεια πως να αντέχω ώστε να τον βοηθήσω να μεγαλώσει, να ωριμάσει, να μάθει.
Υπεύθυνος και δύσκολος ο γονεϊκός ρόλος.
Από την μέρα που τον κράτησα στην αγκαλιά μου ήξερα. Κατάλαβα. Αυτό που με περίμενε, αυτό που περιμένει κάθε γονιό όταν αντικρίζει για πρώτη φορά τα βουρκωμένα ματάκια του νεογέννητου παιδιού του. Από εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα της επαφής, ξέρεις.
Ξέρεις ότι η καρδιά σου θα χτυπάει πλέον έξω από το σώμα σου.
Θα χτυπάει στο σώμα του παιδιού σου. Αυτό θα είναι η αδυναμία σου και η πληγή σου. Θα χρειαστείς όλη την δύναμη, την αντοχή, την ισορροπία σου να καταφέρεις να το διαχειριστείς και να μεγαλώσεις ένα υγιές παιδί με αυτοπεποίθηση, ανεξάρτητο, υπεύθυνο, συνειδητοποιημένο και κυρίως συναισθηματικό.
Να του δώσεις εκείνα τα πρώτα εφόδια για αυτό που θα ακολουθήσει.
Είναι εκεί που θα αναμετρηθείς πολλές φορές με τις φοβίες σου.
Η καρδιά σου θα ουρλιάζει και η λογική σου θα λέει άστο να μάθει, να φτιάξει τις δικές του εμπειρίες, να έχει τις δικές του αποτυχίες, τις δικές του επιτυχίες.
Γιατί για μένα ο ρόλος του γονιού είναι ένας ρόλος συνεχόμενης αμφισβήτησης μεταξύ καρδιάς και λογικής. Είναι πολλές οι στιγμές που πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να κάνει αυτό δύο βήματα μπροστά. Είναι ακόμα περισσότερες οι φορές που θα χρειαστεί να πούμε “όχι” όταν θα θέλουμε να του κάνουμε όλα τα χατίρια. Είναι όλες εκείνες οι φορές που το γοερό του κλάμα θα μας τρώει τα σωθικά και εμείς θα πρέπει να το αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία, στοργικότητα και υπομονετικότητα.
Είναι όλα αυτά τα συναισθήματα που βιώνονται μαζί με το παιδί.
Συναισθήματα που χωρίς αυτόν δεν θα ήξερα ότι υπάρχουν.
Σε αγαπάω Νικόλα μου. Σε αγαπάω Ναταλία μου.
LoveLetters
