Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Φτάνει πια!
Απότομα σηκώθηκες, σχεδόν τινάχτηκες, ξαφνιάζοντας την! Ασυνήθιστη αντίδραση, από έναν νωχελικό, για χρόνια ακίνητο και ανέκφραστο ανθρωπάκο, που είχε μάθει να πνίγει μέσα του πίκρες πολλές.
Σφιγμένες γροθιές και φλέβες πεταγμένες στον λαιμό, να μαρτυρούν μια πρωτόγνωρη ένταση και ένα θυμό εμπρηστή, που έκαιγε τα πάντα στο διάβα του.
Στάχτη και αποκαΐδια, μυρωδιά καμένου, μαυρισμένα όλα μέσα σου. Όλα εκείνα τα “κάποτε αισθήματα”, γινόταν τέφρα τώρα, που τα σκόρπιζε ο αέρας στον ορίζοντα.
Δάκρυα δεν έβγαλες! Είχαν από καιρό στερέψει, όλα τα ξόδεψες εκείνες τις αμέτρητες νύχτες που μόνος σου πάλευες. Με ένα τσιγάρο στο στόμα και ένα μπουκάλι για σύμμαχους και απέναντι σας το απόλυτο τίποτα.
Απόψε οι σιωπές σου δεν σώπασαν, δεν το κλείσαν το στόμα τους, μέσα σου έκαναν κρότο! Δυο βρισιές σου ξεφύγανε, που όμως είχανε δίκιο!
Κουράστηκες!
Να είσαι εσύ ο δυνατός, αυτός που αντέχει τα πάντα.
Κουράστηκες!
Να είσαι η δεύτερη επιλογή, η καβάντζα και το δεδομένο.
Να καλύπτεις συνέχεια τις δικές της ανάγκες και να αδιαφορείς για τις δικές σου.
Να περιμένεις καρτερικά σε εκείνη την στάση…της αναμονής ντε!
Να βλέπεις ένα άδειο μαξιλάρι συνήθως ή μια γυρισμένη πλάτη, πού και πού.
Κουράστηκες!
Να προσποιείσαι χαμόγελα, να κρύβεις την θλίψη σου, να κλείνεις τα αφτιά σου, να κλείνεις τα μάτια σου, να ακούς την καρδία σου. Να νιώθεις μαλάκας!
Να στέκεσαι στο εδώλιο, κατηγορούμενος για φόνους, που δεν είχες ιδέα. Να βάζεις το χέρι σου στο ευαγγέλιο και την ψυχή σου στο απόσπασμα.
Να μαζεύεις συντρίμμια της καρδιά σου και να προσπαθείς να τα κολλήσεις.
Να κοιτάς τους καθρέφτες σου για να δεις αν είσαι άνθρωπος!
Να σου σκοτώνει κομμάτια σου και να μένεις μισός.
Να ειρωνεύεται άξιες σου, να γελάει μαζί σου.
Να απλώνεις το χέρι σου, να προσπαθεί να στο κόψει.
Κουράστηκες!
Να σου κρύβει τους ήλιους σου και να ζεις στο σκοτάδι.
Να έχει κάνει το σώμα σου ένα πεδίο βολής.
Να είσαι πάντοτε δίπλα της και εκείνη πάντα να λείπει.
Να αντικρίζεις στα ματιά της σκοτωμένα σου θέλω!
Απόψε, κουράστηκες!
Να προσέχεις το βήμα σου, μην τυχόν και ενοχλήσεις
Να τρέμεις τα λάθη σου, μην τυχόν και τα δει.
Πάντα άνθρωπος ήσουνα και ποτέ σου Θεός!
Να τρέμεις τα λάθη σου, μην τυχόν και τα δει.
Πάντα άνθρωπος ήσουνα και ποτέ σου Θεός!
Απόψε ακούστηκε μέσα σου, εκείνο το τελευταίο το “πλιτς”, η τελευταία σταγόνα που το ποτήρι ξεχείλισε.
Απόψε οι σιωπές σου δεν σώπασαν, δεν το κλείσαν το στόμα τους, μέσα σου έκαναν κρότο!
Δυο βρισιές σου ξεφύγανε, που όμως είχανε δίκιο!
Δυο βρισιές σου ξεφύγανε, που όμως είχανε δίκιο!
Κουράστηκες!
Ένα χαρτόκουτο πήρες. Πέταξες μέσα δυο ρούχα σου, ένα μισοάδειο μπουκάλι, πέντε έξι τσιγάρα σου και μια κουρασμένη αγάπη.
Και άφησες πίσω το ψέμα της, τον μισό σου εαυτό, κάτι όνειρα μπάσταρδα, μια αγκαλιά πουλημένη και ένα πρώην θυμό.
Αντίο χρυσάφι μου!
Ακόμη σ αγαπώ, όμως πολύ κουράστηκα…της είπες.
