Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Μεγάλωσα την εποχή που τα παιδιά έπαιζαν ακόμα στην πλατεία. Τα ρολόγια τα είχαμε διακοσμητικά και τα λεφτά γραμμένα εκεί που δεν πιάνει μελάνη. Εκείνη η γενιά είχε δυνατούς δεσμούς, αφού μπορούσες να είσαι μαζί με τον φίλο σου σχεδόν όλη τη μέρα. Να τσακώνεσαι, να παλεύεις, να μοιράζεσαι. Εμείς που μεγαλώναμε τότε, πιστέψαμε πολύ στην ανδρική φιλία, στην επικοινωνία ανάμεσα μας, στον λόγο που δίναμε στον εαυτό μας.
Από αυτή την εποχή κρατήσαμε κοντά μας είτε αυτούς που μας ταίριαζαν περισσότερο, είτε αυτούς που νιώθαμε περισσότερο κοντά μας. Τα αγόρια τότε, όχι όλοι βέβαια, ήξεραν κάνουν τον διαχωρισμό φίλου και γυναίκας. Γιατί κακά τα ψέματα, άλλα μπορεί να σου δώσει ο ένας και άλλα ο άλλος. Σιχαίνομαι αυτούς που πάνε να τα παντρέψουν όλα ταυτόχρονα, προκειμένου να μην έχει κανένας παράπονο. Ωραία και η ζευγαροπαρέα (αν και δεν είμαι φαν), αλλά η φάση που θα τα πεις μόνος σου με τον φίλο σου ή με την παρέα σου, δεν μπορεί να συγκριθεί. Δε γίνεται να είσαι ο ίδιος με τον φίλο σου, όταν είναι μπροστά η δικιά σου, όπως δε γίνεται να είσαι το ίδιο και με τη δικιά σου, όταν είναι μπροστά ο φίλος σου. Αυτοί βέβαια που είναι τσακωμένοι με τον ποιοτικό χρόνο, δε θα το καταλάβουν ποτέ.
Τα τελευταία χρόνια, η αίσθηση που έχω αποκομίσει είναι ότι οι άνδρες δεν τα λένε όπως παλιά. Το κυνήγι του χρήματος, η γυναικεία αυτοτέλεια, το άγχος για οικογένεια και η απόκτηση της είναι οι παράγοντες που σε απομακρύνουν από τον φίλο σου. Απομάκρυνση δε σημαίνει να μη μιλάς με κάποιον, απομάκρυνση είναι μη λες αυτά που σε απασχολούν. Μια τυπική κουβέντα δε σε κρατάει κοντά σε κάποιον, απλά κρατάει μια ανούσια επαφή.
Πόσοι είναι αυτοί οι περασμένα 30, που έχουν σχέση και πίνουν ένα δίωρο καφέ το δεκαπενθήμερο μόνοι τους με τον καλό τους φίλο; Ελάχιστοι! Πόσοι είναι αυτοί που δεν παίρνουν το φίλο τους τηλέφωνο στο σπίτι, επειδή δεν τους πάει η μέγαιρα γυναίκα του. Πολλοί! Εδώ βέβαια είναι και η ευθύνη του άλλου που δεν έχει καταστήσει σαφές στον φίλο ότι ποτέ δεν ενοχλεί. Αλλά θα μου πεις για να νιώσει άλλος ότι ενοχλεί, μπορεί και να ενοχλεί…
Το χειρότερο απ΄όλα είναι ότι οι επόμενες γενιές μεγαλώνουν πολύ διαφορετικά. Την περισσότερη ώρα την περνάνε πίσω από μια οθόνη και από εκεί εξελίσσουν τις φιλίες τους. Είναι δυνατόν να δημιουργηθεί κάποιο δέσιμο από εκεί; Το δέσιμο έρχεται από την επαφή και τα βιώματα. Κοινά βιώματα δεν μπορεί να προκαλέσει η ενασχόληση με τα social media. Εκεί απλά περνάει η ώρα. Αν δεν παίξεις με τον φίλο σου, αν δε δεις την οργή του, τη χαρά, τη λύπη του, δε νιώθεις τίποτα…
Θυμάμαι καμιά δεκάρια χρόνια πριν, ίσως και κάτι παραπάνω, που σύχναζα σ΄ένα ίντερνετ καφέ γιατί δεν είχα καλή σύνδεση. Ήταν μαζεμένα παιδιά από 14 έως 20 και έπαιζαν βιντεοπαιχνίδια. Αναρωτήθηκα πως αυτά τα παιδιά θα καταλάβουν την έννοια του άνδρα όπως τη μάθαμε εμείς. Του άνδρα που θα πάει με τους φίλους να παίξει και θα φάει το κρύο στη μάπα. Του άνδρα που θα ματώσει τα γόνατα του, του άνδρα που δεν αυτοπροδιορίζεται μέσα από οθόνη και από το αν έχει θετική διάθεση η γκομενίτσα που μιλάει στο fb. Είμαι σίγουρος ότι αν ο Μαζωνάκης ήταν νέος του σήμερα, δε θα ήθελε να γυρίσει στα παλιά…
