Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Αν κάποιοι άνθρωποι αφήνουν σημάδια στις πατημασιές τους μην απορείς, οι πληγές τους είναι που ώρες ώρες στάζουν. Άνθρωπος χωρίς πληγές δεν υπάρχει, όλοι μας έχουμε, άλλοι γδαρσιές και άλλοι βαθιές μέχρι το τέρμα της ψυχής τους. Να, κι εσύ έχεις, κοίτα τες, αλλά μην τρομάζεις, να τις αναγνωρίσεις και να τις φροντίζεις να μάθεις. Να εξοικειωθείς με τις δικές σου, μόνο έτσι θα μάθεις να φροντίζεις και των αλλονων. Φροντίδα γίνε, γιατί διάολε τα παραπονεμένα μάτια πονάνε όταν σε κοιτάνε. Αυτών που αγαπάς, αυτών που μέχρι να κλείσεις τα δικά σου θα θέλεις να τα βλέπεις να γελούν.
Μη φοβηθείς να δείξεις τις αδυναμίες σου, έτσι θα σε εμπιστευθούν και θα σου δείξουν και τις δικές τους, με παραδοχή, κατανόηση, αγάπη να τα χαϊδεψετε τα παράπονα σας κι αυτά όπως περνάει ο καιρός θα μικραίνουν. Μικρουλικα θα γίνονται, και όλο αυτό είναι ανθρώπινο ξέρεις. Είναι ορμητικά ποτάμια τα συναισθήματα και καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο όταν έχεις αδικηθεί, πληγωθεί, πονέσει να είσαι ψύχραιμος πάντα. Να σου πω όμως κάτι; Η αληθινή αγάπη αντέχει.
Οι δαίμονες που παλεύει ότι αγαπάς σε πονά. Το βλέπεις, είναι ξεκάθαρο λες κι έχει ταυτίσει τον πόνο με την αγάπη. Μπορεί κι εσύ ο ίδιος να το κάνεις, έχοντας αυτομαστιγωθει για συμπεριφορές αλλονων. Τότε αγάπα περισσότερο, με όλη σου τη δύναμη, κατάλαβε, συγχωρα…
Ξέρεις κάτι; Δεν πονάει η αγάπη ψυχή μου. Όχι, η αγάπη δεν πονάει, η αγάπη φροντίζει, γιατρεύει, νοιάζεται, ομορφαίνει, λάμπει. Θα μείνω πεισματικά εδώ μέχρι να νικήσεις ότι σε πονά πες. Δίπλα σου θα ξαπλώσω όταν σερνεσαι κι όταν νιώσεις έτοιμος μαζί θα σηκωθούμε.
Εγώ θα γίνω το γιατρικό σου κι εσύ το δικό μου, ακλόνητα, αμετακίνητα, αδιαπραγματευτα θα σ’ αγαπάω ως το τέλος. Γιατί λατρεύω τους θησαυρούς σου. Σε θέλω και σ’ αγαπώ γι αυτό που είσαι και όχι για αυτό που θα ήθελα να ήσουν!
