Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Δεν ήταν εύκολο. Τίποτα δεν είναι εύκολο όταν περιέχει εσένα. Αλλά απόψε, ένιωσα πως ήρθε η στιγμή. Όλα αυτά που άφησες πίσω σου, όλα αυτά που κράταγα με πείσμα σαν τρόπαια ή κατάρες, έπρεπε να φύγουν. Όχι για εσένα, αλλά για εμένα.
Ένα-ένα, άνοιξα τα συρτάρια. Φωτογραφίες που κάποτε έκλειναν μέσα τους χαμόγελα και τώρα έσταζαν πίκρα. Σημειώματα γραμμένα βιαστικά, αλλά φορτωμένα με τόση βαρύτητα που με έριχναν στο χώμα κάθε φορά που τα διάβαζα. Αρώματα που είχαν εμποτίσει τα ρούχα σου και, παρά τις τόσες πλύσεις, αρνούνταν να εξαφανιστούν.
Τα κοίταξα όλα, για τελευταία φορά. Ένα δάκρυ κύλησε, όχι για εσένα, αλλά για εκείνη την εκδοχή του εαυτού μου που σε είχε θεοποιήσει. Για τα όνειρα που χτίστηκαν πάνω στο «μαζί» και κατέρρευσαν όταν το «μαζί» έγινε «μόνος».
Κι ύστερα, ήρθε η φωτιά.
Η φλόγα ανέβηκε αργά, σαν να ήξερε ότι αυτό δεν ήταν ένα απλό κάψιμο. Ήταν μια τελετή αποχαιρετισμού. Κάθε φωτογραφία, κάθε γράμμα, κάθε μικρό ίχνος σου που είχε ριζώσει στη ζωή μου, έγινε στάχτη. Δεν με ένοιαζε πια τι έμεινε πίσω. Γιατί, για πρώτη φορά, ένιωσα ελεύθερη.
Απόψε δεν έκλαψα. Δεν πονάω πια. Κι αν κάτι σε θυμίσει ξανά στο μέλλον, δεν θα με βρει απροετοίμαστη. Γιατί απόψε, το έκλεισα αυτό το κεφάλαιο. Ό,τι σε θύμιζε, έγινε στάχτη. Κι εγώ; Εγώ, μέσα από τις φλόγες, ξαναγεννήθηκα.
