Γράφει η Κική Γ.
Συνήθως, όλα ξεκινάνε καλά. Όρκοι, αγάπες, όνειρα. Μεγάλος ενθουσιασμός, όλα πολύ! Λέμε τώρα. Κάπου χωλαίνει το πράγμα και μπάζει. Μάθαμε το επιπόλαιο, το “ό,τι να ναι” και το “δε βαριέσαι”. Φοβούνται τελικά οι άνθρωποι να κάνουν σχέση, φοβούνται να αγαπήσουν, να δώσουν και να μοιραστούν συναισθήματα.
Μια εμφανής δειλία και μια άρνηση αδικαιολόγητη, πριν καν, ξεκινήσει το οτιδήποτε. Πάμε να ζήσουμε το πρόσκαιρο και “άντε γεια”. Η πορεία λες και είναι μαθηματικά προβλέψιμη.
Καμία ουσία και καμία ποιότητα τελικά. Όλα στον αυτόματο και καθόλου γοητευτικά. Πόσο απλό είναι όμως, να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα.
“Αντέχεις να μ´ αγαπήσεις όπως εγώ”; Όμορφα και έντιμα. Έχω μάθει να δίνω αγάπη και να είμαι εκεί. Οι σχέσεις δεν χτίζονται ούτε με τα μηνύματα, ούτε με τα λόγια. Χρειάζονται δύο άνθρωποι που θα νιώθουν μια δυνατή έλξη, που θα έχουν συναισθήματα, που θα θέλουν να γίνουν ένα.
Θέλει πράξεις, αγώνα. Χρειάζεται να κοιτάμε προς την ίδια κατεύθυνση. Αν προσπαθεί μόνο ο ένας, η σχέση αρχίζει να ατονεί και σιγά σιγά οδηγείται στο γκρεμό. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να το ξεφτιλίσουμε.
Όταν κάτι το θέλουμε πολύ, το παλεύουμε. Μας ενδιαφέρει, μας δίνει ανάσες ζωής και μας ζωντανεύει. Το τροφοδοτούμε λοιπόν και το έχουμε προτεραιότητα. Ό,τι μπει σε δεύτερη μοίρα, ξοφλάει.
Το χλιαρό, το μέτριο, το κάτι περίπου, δεν το αγάπησα ποτέ. Η όλα ή τίποτα. Εσύ αποφασίζεις!
