Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Πριν φύγεις θέλω κάτι να σου πω.
Έλα πιο κοντά, θέλω να στο ψιθυρίσω.
Γιατί πονάει η φωνή μου όταν σου μιλάω.
Σαν να σπάει κάτι μέσα μου.
Γείρε πλάι μου να στο πω στο αυτί.
Θέλω να νιώθεις την ανάσα μου να σε γαργαλάει όταν στο λέω.
Θέλω να γεμίσω τα σωθικά μου για τελευταία φορά από το άρωμά σου, που θυμίζει πολύχρωμο πυροτέχνημα.
Να χρωματίσω κάθε μου κύτταρο από εσένα.
Πριν φύγεις θέλω κάτι να σου δώσω.
Έλα πιο κοντά.
Θέλω να σε φιλήσω.
Επίτρεψέ μου.
Άφησέ με.
Να σε φιλήσω.
Στο μέτωπο, λίγο πιο δίπλα από την ματιά.
Στο στέρνο αριστερά, λίγο πιο δίπλα απ’την καρδιά.
Στην αριστερή σου παλάμη ανάμεσα από την γραμμή της καρδιάς και της ζωής.
Εκεί που αρχίζουν και τελειώνουν τα χείλη σου.
Εκεί δεν υπάρχει και η ψυχή;
Εκεί.
Άφησε με να σε φιλήσω εκεί.
Λίγο πιο δίπλα από το λακάκι που έχεις στον λαιμό.
Στερνική προέκταση λέγεται θαρρώ και αλήθεια, πόσο λατρεύω αυτό το βαθούλωμα..
Εκεί έχω κρύψει έναν θησαυρό.
Εκεί, στον βυθό του δικού μου Βοσπόρου.
Της δικιάς μου Ερυθράς θάλασσας.
Πριν φύγεις θέλω κάτι να σου πω.
Έλα κοντά, μη με φοβάσαι.
Θα σε αγκαλιάσω τώρα, εντάξει;
Ναι, για τελευταία φορά.
Στο υπόσχομαι.
Απλά άφησε με να το κάνω όπως ξέρω εγώ.
Για τελευταία φορά να κλειδώσουν τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό σου.
Να γεμίσω τα κενά των δαχτύλων μου από τα μαλλιά σου.
Να κουμπώσει το σώμα μου πάνω στο δικό σου.
Να συγχρονιστούν οι χτύποι της καρδιάς μου με αυτούς της δικής σου.
Πριν φύγεις θέλω κάτι να σου πω.
Ναι το ξέρω βιάζεσαι, δεν θα σε καθυστερήσω άλλο.
Έλα πιο κοντά, γιατί πονάω όταν σου μιλάω.
Σαν να σπάει κάτι μέσα μου.
Θέλω να στο ψιθυρίσω.
Έλα πιο κοντά.
Θέλω να σε κοιτάζω στα μάτια όταν στο λέω.
Για τελευταία φορά να δω από απόσταση αναπνοής τους ήλιους που αγκαλιάζουν τις κόρες των ματιών σου.
Ναι το ξέρω βιάζεσαι.
Πρέπει να φύγεις.
Να σου πω κάτι;
Δεν έχω κάτι άλλο να σου πω.
Στα είπα όλα.
Δεν έχω κάτι άλλο να σου δώσω.
Στα έδωσα όλα.
Πήγαινε, θα αργήσεις.
Θα φύγω και εγώ. Έχω αργήσει.
Με περιμένει μια ζωή που έχω να ζήσω.
Αντίο.
