Κάποτε σου ζήτησα για πρώτη φορά να χωρίσουμε. Όχι γιατί δε σ’αγαπούσα.. Στο ζήτησα γιατί δεν πήγαινε άλλο το μοτίβο εκείνο της σχέσης μας, το αναποφάσιστο. Το “μπρος-πίσω”, όπως συνηθίζαμε να το λέμε και να προβληματιζόμαστε.
Κι ήταν τότε, η πρώτη μα κι η τελευταία φορά, που πραγματικά φοβήθηκες πως θα με χάσεις. Και ξαφνικά, μεταμορφώθηκες σε έναν άνθρωπο τρελά ερωτευμένο, μεταλλάχθηκες σε ένα ανθρώπινο ράκος. Δεν πήγες στη δουλειά, δεν ντύθηκες, δεν ξυρίστηκες τη μέρα εκείνη. Δεν έφαγες, δε σηκώθηκες από το κρεβάτι, παρά μόνο για να πας και να μου πάρεις κάτι: ένα μενταγιόν κόμπο, τον κόμπο μας, που “δεν λύνεται”.
Αυτό όμως που με κάνει ακόμα και τώρα που γράφω να δακρύζω, είναι το γράμμα που μου έγραψες, το πρώτο και το μόνο, απάντηση στα δεκάδες δικά μου…Ένα “φυλαχτό”, έτσι το τιτλοφόρησες, γεμάτο με “σ’ευχαριστώ” και “συγνώμη”.
Ήρθε λοιπόν η ώρα να σου απαντήσω, αγάπη μου.
Σ’ευχαριστώ που έφυγες τελικά εσύ για πάντα.
Συγνώμη που σε έκανα να μείνεις λίγο παραπάνω με την αγάπη μου.
Σ’ευχαριστώ που δεν έκρυψες ούτε στιγμή πόσο δειλός είσαι.
Συγνώμη που ήμουν εγώ η γενναία.
Σ’ευχαριστώ που θωρακίστηκες εξαρχής απέναντί μου.
Συγνώμη που έλιωνα μπροστά σου κάθε φορά που σε αντίκριζα.
Σ’ευχαριστώ για τις ονειρεμένες στιγμές.
Συγνώμη που θεώρησα το όνειρο πραγματικότητα.
Σ’ευχαριστώ που άφησες να μπει λίγο φως στις πιθανότητές μας.
Συγνώμη που το φως της κοινής μας ζωής σε τύφλωσε.
Σ’ευχαριστώ που μ’αγάπησες, κι ας σε τρόμαξε.
Συγνώμη που δεν έφτασε τελικά σε σένα η αγάπη η δική μου.
Σ’ευχαριστώ για τον ύπνο μου μέσα στην αγκαλιά σου.
Συγνώμη που η δική μου αγκαλιά είναι πια άδεια από σένα.
Σ’ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου.
Συγνώμη που προσποιούμαι πως έχεις φύγει.
Σ’ευχαριστώ που έκοψες τον “κόμπο” μας.
Συγνώμη που δεν μπόρεσα να τον λύσω.
Σ’ευχαριστώ που προχώρησες.
Συγνώμη που δεν μπορώ να κάνω το ίδιο.
Θυμάσαι; μου’χες πει πως όταν θα σηκώνεσαι το πρωί και η πρώτη σου σκέψη δεν θα είμαι εγώ, τότε θα μπορείς να πεις πως τελείωσε. Φαντάζομαι πως έτσι είναι πια. Αν σκεφτεί κανείς και πως τώρα πια ξυπνάς με κάποια άλλη πλάι σου, είναι μαθηματικά βέβαιο πως δεν είμαι η πρώτη σου σκέψη.
Είναι ώρα πια να βγάλω το μενταγιόν σου. Ο κόμπος κηρύχθηκε ανίσχυρος.
