Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Να το σέβεστε το φιλί, να μην το ξοδεύεται αλόγιστα, αλλά ούτε και να το τσιγκουνεύεστε.
Να το εκτιμάτε το φιλί, δεν είναι κάτι δεδομένο, το φιλί είναι αντίδωρο που τα παίρνουν μόνο όσοι το αξίζουνε κι όσοι το έχουνε κερδίσει.
Να το τιμάτε το φιλί σας λέω, έχει μέσα του περισσότερα από όσα δείχνει. Έχει συμπυκνωμένα όλα τα συναισθήματα του κόσμου, έχει ευλογία, έχει μαγιά!
Να το τιμάτε το φιλί, γιατί όταν δυο άνθρωποι ενώνουνε τα χείλη τους, τότε συμβαίνουν θαύματα απίστευτα!
Όταν δυο άνθρωποι ενώνουν τα χείλη τους ανταλλάσσουνε ψυχές, μοιράζονται όνειρα, ομολογούνε ανάγκες κι αγκαλιάζουνε ανάγκες.
Ανασαίνουνε ζωή ο ένας μέσα από την ανάσα του αλλουνού, γίνονται αθάνατοι, έστω και για εκείνη την στιγμή, νικάνε δράκους άτιμους που θέλανε να τους φάνε.
Ξαναγεννιούνται αθώοι, καθαροί και άσπιλοι, ξαναβαφτίζονται και το όνομά τους, αν κι είναι το ίδιο, τώρα φωνάζει πιο δυνατά στα φωνήεντα του, ξαναθυμούνται ρήματα που κόντευαν να τα ξεχάσουν.
Φτιάχνουν καινούριους ήλιους, νέες ανατολές, ηλιοβασιλέματα απέραντα.
Ανήκουνε, υπόσχονται, προσφέρουνε.
Ανθίζουν πρόωρα οι αμυγδαλιές, χτίζουν φωλιές για τα αχ τους εκεί που δεν υπήρχανε, κάνουν τις άλλοτε ερημιές πολύβουες λεωφόρους.
Έχουν εξασφαλίσει ένα κλειδί για τον παράδεισο, ένα δικαίωμα καλύτερο στο αύριο, ένα μπορώ εκεί που κάποτε δεν το μπορούσανε.
Όταν δυο άνθρωποι ενώνουνε τα χείλη τους, ο Θεός χαμηλώνει και τους προσκυνάει, γιατί του μοιάζουνε…
