Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Με ένα γιατί καρφωμένο στην άκρη της γλώσσας.
Με ένα γιατί υψωμένο στην άκρη της ψυχής.
Πώς ν’αντέξει η καρδιά όταν με ένα παράπονο σέρνεται όλη μέρα;
Γιατί εμένα, γιατί εσένα, γιατί εκείνον;
Γιατί έτσι είναι η ζωή, δεν μας ήρθε με οδηγίες.
Γιατί η ζωή έχει τα καλά και τα κακά της.
Και μέσα απ’τα κακά μαθαίνεις πως να συμπεριφέρεσαι και στα καλά.
Τα δύσκολα σε μαθαίνουν, όχι τα εύκολα.
Μ’ένα γιατί στη ζωή σου δεν προχωράς εύκολα. Εσύ δυσκολεύεις τα βήματα σου.
Εγώ μέσα από τις πιο μοναχικές μου στιγμές έμαθα να αγαπώ τον εαυτό μου και την ζωή.
Έμαθα να μοιράζομαι, να κλαίω χωρίς να λυπάμαι και να γελάω με την ψυχή μου.
Έμαθα να κοιτάω μπροστά, γιατί το πίσω είναι χάσιμο χρόνου.
Κι ο χρόνος μου λιγοστεύει.
Μου αρέσει να διεκδικώ και διεκδίκησα το καθετί στην ζωή μου..
Ό,τι ήθελα το πάλεψα και το παλεύω.
Είναι τόσο γλυκιά η ζωή για να μαραζώνουμε, είναι τόσο γλυκιά η ζωή για να τα παρατάμε.
Και είμαι τόσο επίμονη μερικές φορές που απορώ.
Βιάζομαι πλέον και τα αινίγματα δεν τα υποφέρω.
Δεν μπορώ να ασκούμαι από κριτική.
Δεν καταφέρνω να απολογούμαι, δεν είναι στα τετριμμένα μου.
Θέλω να ξέρω τι αγγίζω και τι με αγγίζει. Θέλω να εκχωρώ σε αγνές ψυχές.
Θέλω οι συγκινήσεις μου να είναι απόλυτα ειλικρινείς.
Γι’αυτό και έβγαλα από νωρίς το γιατί απ’τη ζωή μου.
Γιατί σε εμένα, γιατί όχι σε εμένα;
Κι όταν το καταλάβεις θα απεγκλωβιστείς απ’όλα τα γιατί της ζωής σου.
Κι αυτό θα σε κάνει πιο αληθινό και ξεχωριστό άνθρωπο.
Είσαι ευαίσθητος αλλά η ευαισθησία είναι μορφή ευφυίας .
Η ευαισθησία είναι δύναμη κι όχι αδυναμία. Κι αυτό να μην το ξεχνάτε ποτέ.
