Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Δεν διαπραγματεύομαι την ψυχή μου ρε!
Κάτσε με τον εγωισμό σου και δες την πόρτα που άνοιξα και φεύγω.
Σε παρακάλεσα μία, σε παρακάλεσα δύο, σε παρακάλεσα τρεις και το λουρί της μάνας.
Μην νομίζεις ότι ο κόσμος γυρίζει γύρω σου.
Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.
Κι αν δεν είναι πορτοκάλια ας είναι λεμόνια.
Με θεώρησες δεδομένη κι είναι κακό αυτό για μένα.
Δεδομένο, μόνο το τσιγάρο μου κι αυτό μέχρι να καεί.
Παλεύω καθημερινά με τους δαίμονές μου, δεν μπορώ να παλεύω και με σένα.
Και μην μου πεις ότι δεν το πάλεψα.
Με πλήγωσες πολύ όταν μου είπες αυτό για το ερωτικό.
Δεν ξέρω αν με ψάχνεις, δεν ξέρω αν σου λείπω, αυτό που ξέρω είναι ότι κουράστηκα να μου λείπεις, γι’αυτό αλλάζω πορεία.
Κοιτάω εμένα τώρα, γιατί πολύ με άφησα.
Με άφησα όταν προσπαθούσα να σε ξανακερδίσω.
Αν νομίζεις ότι δεν αξίζω, τότε κάτσε στην γωνιά σου, εκεί που δεν σε έβαλα εγώ, αλλά εμένα στην γωνία δεν με βάζει κανείς.
Άρα σκούπισε την μύτη σου, γιατρέψου και προχώρα.
Κανείς δεν είναι κανενός, αλλά και όλοι είμαστε για όλους.
Κανένας δεν μπορεί να ζει μόνος του, άρα θα πρέπει να προσέχουμε “καλά”, ποιους βάζουμε δίπλα μας και ποιους κρατάμε.
Και πάντοτε κρατάς αυτούς που σ’αγαπάνε, αυτούς που σε νοιάζονται και σου το δείχνουν.
Γι’αυτό σου λέω, αφού δεν ενδιαφέρεσαι προχώρα κι εγώ θα την βρω την άκρη μου. Και να θυμάσαι ο εγωισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία και τους ανθρώπους γύρω σου που σ’αγαπάνε.
