Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Και ξαφνικά έρχεται εκείνη η ώρα που συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου έχει έρθει τούμπα.
Ότι ονειρεύτηκες, ότι έζησες και ότι απόλαυσες έχει πια τελειώσει.
Πώς θα συνεχίσω; Αναρωτιέσαι..
Έχεις ξεχάσει πως είναι να παλεύεις να επιβιώσεις, φυλακισμένη στο χρυσό κλουβί του έρωτα σου.
Έχεις ξεχάσει πως είναι η μοναξιά γιατί ήσουν δέσμια του.
Πλέον, πρέπει να παλέψεις με τους δαίμονες σου για να βρεις διέξοδο.
Η απόλυτη ευτυχία έχει πια τελειώσει και τη θέση του πήρε ένα αποπνικτικό σκοτάδι. Πρέπει να συνεχίσεις, να βρεις την έξοδο, να ξαναδείς το φως, σου λέει εκείνη η φωνούλα μέσα σου, μα εσύ την αγνοείς.
Θέλεις να μείνεις εκεί, να θρηνήσεις για όλα όσα έχασες και για όλα εκείνα που δεν θα ξαναέρθουν πίσω.
Όμως αγάπη μου, ο χρόνος γι’αυτό υπάρχει για να κλείνει αυτές τις πληγές, για να σε βγάζει από το σκοτάδι και να ξαναδείς το φως.
Η παραίτηση σε τίποτα δεν βοηθά.
Πρέπει να γνωρίσεις τον εαυτό σου, πρέπει να σταθείς δυνατή, σου λέει πάλι αυτή η φωνή, εσύ όμως για ακόμα μια φορά την αγνοείς.
Μέχρι που έρχεται εκείνη η στιγμή που λες, φτάνει.. που όσο θρήνησες, θρήνησες, όσο έκλαψες, έκλαψες, όσο ήπιες , ήπιες.
Ο έρωτας πίσω δεν θα γυρίσει και επιτέλους το κατάλαβες.
Εσύ όμως πρέπει να ντυθείς με το πιο όμορφο χαμόγελο σου και να καλωσορίσεις τη ζωή που ανοίγεται μπρος στα πόδια σου.
Να καλημερίσεις όλα εκείνα που δεν είχες ιδέα για την ύπαρξη τους και να ανασάνεις καλύτερα από πριν, πιο ελεύθερα. Να γνωρίσεις τον εαυτό σου, τα θέλω σου, ότι έχασες και ότι βρήκες.
Όσα ένιωσες και όσα όχι.
Να συγχωρήσεις..
Ναι αγάπη μου να συγχωρήσεις, να συγχωρήσεις τον έρωτα για το κακό που πίστεψες ότι σου έκανε και να τον ευχαριστήσεις.
Να τον ευχαριστήσεις για το μονοπάτι που σου χάραξε..
Σε ένα καινούριο ξεκίνημα..
