Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Κάποιος που σ’ αγαπάει δεν σ’ αφήνει να αμφιβάλλεις κάθε μέρα για την αξία σου.
Κάποιος που σ’ αγαπάει σου δημιουργεί προϋποθέσεις για να μην γκρεμίζεσαι απ’ την θέση σου.
Κάποιος που σ’ αγαπάει όμως είναι τυφλός συμπαραστάτης και συνοδοιπόρος σου.
Δεν σ’ αφήνει στα δύσκολά σου.
Ειδικά όταν ξέρει τα δύσκολά σου.
Στα εύκολα είναι όλοι στο πλάι σου.
Γνωστοί, φίλοι όλοι εκεί να απομυζούν λίγη χαρά από εσένα.
Την λύπη σου λίγοι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού την ξέρουν και την νοιώθουν.
Αυτοί ξέρουν και την πραγματική σου αξία.
Δεν σε υποτιμούν, δεν σε προσβάλλουν, δεν σε κάνουν να αμφιβάλλεις ούτε λεπτό.
Αυτοί οι καρμικοί άνθρωποι στην ζωή σου είναι ευλογία.
Ξέρουν τα πάντα για σένα και δεν κρίνουν ή δεν σε κατακρίνουν.
Σ’ ακούνε πάντα με στωικότητα και αγάπη.
Σου κρατούν το χέρι όταν πέφτεις και σε μουντζώνουν όταν κάνεις την μαλακία σου.
Αλλά με αγάπη πάντα κι όχι οίκτο ή λύπηση.
Και έστω ένα άτομο να έχεις απ’ αυτούς είσαι καλυμμένος.
Νοιώθεις ασφάλεια κι όχι ανασφάλεια.
Οι πολλοί σου προσφέρουν ανασφάλεια, ειδικά αν δεν σε πιστεύουν, αν σε προσβάλουν ή αν σε χλευάζουν.
Είμαι τυχερή, γιατί έχω ένα τέτοιο άτομο στην ζωή μου.
Ένα άτομο που ξέρει ότι δεν λέω ποτέ μου ψέματα, που ξέρει ότι αγαπάω μοναδικά και απεριόριστα.
Που δεν με προσβάλει, γιατί ξέρει την αξία μου.
Γιατί εγώ την ξέρω την αξία μου, είναι μεγάλη κι ας προσπαθούν κάποιοι να μου την ρίξουν.
Η αυτοπεποίθησή μου χτυπάει ταβάνι κι όποιος με γνωρίζει καλά το ξέρει.
Γι αυτό κρατηθείτε μακριά μου, όσοι με προσβάλλατε, όσοι με πληγώσατε, όσοι με χλευάσατε.
Σας έδωσα πολλές ευκαιρίες, αλλά τις σκοτώσατε.
