Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου
Έχω χαθεί.
Έχω χαθεί ανάμεσα στα πρέπει, στα νιώθω και στα θέλω μου.
Το μυαλό μου μιλά σε μία γλώσσα που δεν καταλαβαίνει πια η καρδιά μου.
Σαν να έχει σταματήσει η επικοινωνία μεταξύ τους.
Πώς το κατάφερες αυτό;
Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω.
Υπήρξαν στιγμές που πίστεψα πως μπήκες στη ζωή μου για να ταράξεις τα ήρεμα νερά της και να μου φανερώσεις πράγματα.
Όλα γίνονται άλλωστε για κάποιο λόγο, έτσι δεν είναι; Ή μήπως σε άφησα εγώ να το κάνεις γιατί έχω μάθει να αγαπώ τις φουρτούνες;
Μαζί τους μεγάλωσα άλλωστε.
Και τώρα που κατάφερα να βρω τη γαλήνη που αποζητούσα, η ψυχή μου δεν ησυχάζει.
Έχει μάθει να παλεύει με ανέμους και κύματα και να τα βάζει με τέρατα – όχι μυθικά – μα αληθινά και ολοζώντανα.
Υπήρξαν κι άλλες στιγμές που ένιωσα πως ήσουν και εσύ ένα από αυτά• ένας ακόμη εχθρός που έπρεπε να νικήσω για να προστατεύσω ότι αγαπώ, για να φυλάξω εμένα.
Υπήρξαν νύχτες που ονειρεύτηκα μια άλλη ζωή με σένα δίπλα μου και άλλες που δάκρυσα από ευγνωμοσύνη για τη ζωή που ήδη έχω.
Δε ξέρω πώς το κατάφερες, μα από τότε που μπήκες στη ζωή μου έχω χαθεί ανάμεσα στα πρέπει, τα νιώθω και τα θέλω μου.
Δώσε μου τον εαυτό μου πίσω.
Δώσε μου τη λογική μου σκέψη πίσω.
Δώσε μου το κομμάτι της καρδιάς μου που κρατάς πίσω.
