Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Σ’ ένιωθα να απομακρύνεσαι καιρό πριν μου πεις “αντίο”, με το βλέμμα καρφωμένο στο έδαφος.
Σ’ ένιωθα να φεύγεις, μα ό, τι κι αν έκανα, όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να σε σταματήσω.
Για μήνες μένω στάσιμη στο ίδιο ακριβώς σημείο, που μ’ είχες αφήσει.
Για μήνες, ενώ όλα γύρω μου αλλάζουν, εγώ παραμένω ίδια. Μόνο το βλέμμα μου έχει αλλάξει.
Είναι λίγο πιο μελαγχολικό τώρα πια, γιατί όπου κι αν κοιτάξουν τα μάτια μου, σε βλέπουν να φεύγεις…
Αν θυμάσαι κάτι από μένα, αν έχεις φυλάξει μέσα σου έστω και μία μόνο μας στιγμή, θα ήθελα να είναι το χαμόγελό μου την πρώτη φορά, που σ’ άκουσα να λες πως μ’ αγαπάς.
Δε θα ήθελα να θυμάσαι τις φορές που έκλαιγα και με τα χέρια σου σκούπιζες τα δάκρυά μου.
Θα ήθελα να ξεχάσεις τις φορές που σου ζητιάνευα κάτι περισσότερο απ’ το λίγο που μου έδινες.
Θα ήθελα να με θυμάσαι ξαπλωμένη, έχοντας το κεφάλι μου στα πόδια σου, καθώς εσύ χαϊδεύεις το λακκάκι στο λαιμό μου.
Θέλω να θυμάσαι πάντα εκείνη τη φωτογραφία, που ποτέ δε βγάλαμε…
Αλήθεια, έχεις αναρωτηθεί καμιά φορά, πώς μπορεί να ήταν;
Εγώ, ναι, πολλές φορές. Είμαστε – λέει – αγκαλιασμένοι, το μέτωπό μου ακουμπά το δικό σου και χαμογελάμε σε απόσταση ενός χιλιοστού. Είναι πανέμορφη.
Μακάρι να μπορούσες να τη φανταστείς κι εσύ. Τι λες; Θες να προσπαθήσουμε; Έλα, σε παρακαλώ…
Έλα να τη δεις κι εσύ. Βάλε να παίζει το τραγούδι της Αρλέτας “τα ήσυχα βράδια”…
Κλείσε τώρα τα μάτια σου κι άκου… “ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο του κόσμου, θα είσαι πάντα δικός μου,θα ‘μαστε πάντα μαζί…”.
Την είδες; Έτσι ακριβώς θα ήμασταν, αν… “και δε θα σου λείπω, γιατί θα’ ναι η φωνή μου το τραγούδι της ερήμου, που θα σ’ ακολουθεί”.
