Γράφει η Βάλια Κ.
Είναι από εκείνες τις ημέρες που δεν έχεις όρεξη να μιλήσεις με κανέναν ούτε καν με τον ίδιο σου τον εαυτό!
Όλα σου φταίνε και το μόνο που θέλεις είναι να μείνεις σπίτι σου με τις πιτζάμες και να κουρνιάσεις στην άκρη του κρεβατιού σου!
Δε θες να μιλήσεις με κανέναν γιατί ξέρεις ότι αυτή τη φορά δε μπορείς να κρυφτείς πίσω από ένα χαμόγελο ή από ένα “καλά είμαι” και όσες φορές και να σε ρωτήσουν “Τι έχεις;” , θα αρκεστείς σε ένα ΤΙΠΟΤΑ..
Ένα τίποτα που κρύβει τόσα πολλά!
Γυρίζεις μέσα στο σπίτι χωρίς να ξέρεις τι ψάχνεις ή τι θέλεις να κάνεις και βλέπεις δύο ματάκια να σε κοιτάνε, αυτά του σκύλου σου και αμέσως σε πιάνουν τα κλάματα!
Γιατί έγινε τώρα αυτό, ρωτάς τον εαυτό σου αλλά δεν έχει καμία απάντηση να σου δώσει.
Γιατί είναι και αυτός κρυμμένος και φοβισμένος για να μη τα βάλεις μαζί του!
Μη του ρίξεις ευθύνες για την κατάσταση που βρίσκεσαι… Μην του πεις για άλλη μια φορά “Εσύ φταις που είμαι έτσι”…
Δε φταιει εκείνος που νιώθεις ευάλωτη αφού εσύ δε μπορείς να τον θωρακίσεις!!!
Σκέφτεσαι να πάρεις τηλεφωνο, να μιλήσεις με κάποιον αλλά δε ξέρεις τι να πεις και δεν είσαι σε θέση να ακούσεις τον άλλον αφού ξέρεις ότι το σώμα σου θα είναι εκεί αλλά το μυαλό σου όχι!
Προσπαθείς να πιαστείς από κάπου..ανοίγεις το ραδιόφωνο αλλά δεν αντέχεις την φασαρία στα αυτιά σου αυτή τη φασαρία που όταν είσαι καλά τη βάζεις στη διαπασών και ας ενοχληθεί ή κύρια Μαρία από τον κάτω όροφο!
Τελικά μήπως φταίει ο καιρός και δεν αντέχεις αυτή τη μαυρίλα αφού είχες συνηθίσει ο ήλιος να λάμπει, μήπως ή βροχή σε ρίχνει ψυχολογικά; Σίγουρα όχι, αφού έχεις μάθει να αγαπάς την κάθε εποχή για αυτά που σου προσφέρει!
Τότε τι μπορεί να είναι..και όμως δε σου έρχεται κάτι στο μυαλό ίσως γιατί κάποιο γεγονός να σε έχει στιγματίσει και το μυαλό σου να θέλει να το ξεχάσει για να μην πονάς αλλά το συναίσθημα που σε είχε κάνει να νιώσεις έχει παραμείνει!
Σκέφτεσαι να τα παρατήσεις, να μην ψάξεις άλλο την αιτία και νιώθεις σαν αερικό που πετάει μακρυά από τα προβλήματα και τις σκέψεις και μόνο το σώμα σου είναι σταθερό στο ίδιο σημείο. Δίπλα, ο αγαπημένος σου σκύλος που απλά σε κοιτάει και νιώθει το παραμικρό από την στεναχώρια σου…
Το βλεπεις στο βλέμμα του που είναι θλιμμένο, στην ουρά του που δεν κάνει χαρές και στη μουσούδα του που την έχει ακουμπήσει στα πόδια σου περιμένοντας να ξυπνήσεις από όλο αυτό που σου συμβαίνει και να του δώσεις λίγο σημασία!
Σηκώνεσαι με όση δύναμη σου έχει απομείνει και ας ξέρεις ότι δεν είσαι κουρασμένη σωματικά αλλά ψυχολογικά και πας στο κρεβάτι σου. Τράβας την κουρτίνα για να βλέπεις την βροχή και ο παραλληλισμός σου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό…
Άραγε να νιώθει και ο ουρανός το ίδιο αίσθημα με μένα και η βροχή να είναι τα δάκρυα του;
Και κάπως έτσι σε παίρνει ο ύπνος και ταξιδεύεις τώρα μακρυά, χωρίς να σε νοιάζει τίποτα,χωρίς να νιώθεις το παραμικρό και εύχεσαι μόλις ξυπνήσεις να υπάρχει το χαμόγελο στα χείλη σου και όχι ή θλίψη…
