Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
«Είναι ανθρώπου επιλογή, τι δίνει από την καρδιά» , λέει ένα τραγούδι και είναι πράγματι αλήθεια. Δεν μπορείς να πιέσεις κανένα να γίνει, κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι ή να δώσει κάτι άλλο από αυτό που μπορεί. Αν έχεις πάρει αγάπη από μικρός, θα δώσεις αγάπη.
Αν όχι, θα δώσεις τα ανάλογα (σκληρότητα, κακία, αδιαφορία). Δυστυχώς αυτό αποτελεί αξίωμα. Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι, που ενώ έχουν φάει “καρπαζιές”, έχουν μάθει να δίνουν. Αυτοί οι άνθρωποι ,όμως, είναι μια άλλη κατηγορία, ιδιαίτερη. Οι περισσότεροι , προσπαθούν , τα τραύματα που έχουν αποκτήσει από άλλους ανθρώπους, να τα βγάλουν σε άτομα που δεν φταίνε σε τίποτα.
Γιατί γίνεται αυτό; Ο άνθρωπος ,εκτός όλων των άλλων, είναι (και) εκδικητικό όν. Θα έχετε παρατηρήσει κάποια status που κυκλοφορούν στο Facebook όπως πχ :«το καλό παιδί το έθαψα , μαζί με εκείνους που το σκότωσαν» ή «σε όσους απορούν με αυτό που έγινα , ας εκτιμούσαν αυτό που ήμουν» και άλλα τέτοια συναφή.
Φαίνεται ξεκάθαρα λοιπόν, ότι η αιτία για μια ενδεχόμενη κακή συμπεριφορά είναι κάποιο ψυχικό τραύμα του παρελθόντος. Με άλλα λόγια, ανταποδίδω το κακό κάνοντας κακό( το γνωστό οφθαλμόν αντί οφθαλμού). Το γεγονός αυτό, αποτελεί μέγα σφάλμα.
Δεν γιατρεύεις μια πληγή μέσα σου, δημιουργώντας μια αντίστοιχη σε άλλον άνθρωπο. Κανείς δεν σου φταίει, για τους ανθρώπους που δεν σου φέρθηκαν όπως έπρεπε ή όπως σου άξιζε. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις , είναι να δώσεις στους επόμενους ανθρώπους που θα συναντήσεις , ό,τι πιο όμορφο έχεις μέσα σου.
Αυτό είναι λύτρωση για την ψυχή σου αλλά και μια απάντηση (έμμεση) σε όσους είχαν ένα θησαυρό και δεν τον εκτίμησαν (για τους δικούς τους λόγους).
Να θυμάστε, όπως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν να εκτιμούν, τι τους δίνεις , αντίστοιχα υπάρχουν και εκείνοι που αξίζουν τα πάντα. Ας δώσουμε λοιπόν σε αυτούς τους ανθρώπους το καλύτερο κομμάτι της ψυχής μας και ας αφήσουμε τους άλλους με την ανάμνηση ενός παραδείσου που απλόχερα τους προσφέραμε αλλά τελικά τον έχασαν.
Ας πρόσεχαν! Σε αυτή την ζωή είμαστε οι επιλογές μας και αυτές είναι που λουζόμαστε τελικά!
