Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Απίστευτο και όμως αληθινό! Οι στιγμές εξελίσσονταν μπροστά μου σαν να έβγαιναν από κάποιο παραμύθι των παιδικών μου χρόνων, αλλά αυτή τη στιγμή δε μου το διάβαζε κάποιος , απλώς συνέβαινε στη πραγματικότητα!
Σε κοίταξα και ήταν σα να έβλεπα το μέλλον! Ένα μέλλον δικό μου και δικό σου μαζί μέσα από στιγμές που τις μοιραζόμασταν το ίδιο!
Σε πλησίασα και οι αισθήσεις μου πήραν αμέσως φωτιά, σα να σε περίμεναν για να ενεργοποιηθούν!
Σε άγγιξα και τα χέρια μου, έτρεμαν, σα να κρατούσα πάνω μου το πιο ανεκτίμητο και ακριβό κομμάτι ολοκλήρου του πλανήτη!
Σε φίλησα και ήταν σαν οι πεταλούδες να έκαναν χορό στο στομάχι μου,προσπαθώντας να μου πουν, πως εδώ είμαστε, φτάσαμε στο προορισμό μας!
Μα όταν όμως αρχίσαμε να μιλάμε, οι λέξεις πήραν και αυτές λίγο από το θαύμα της στιγμής και άρχισαν να χοροπηδούν σα να ήτανε γιορτή! Οι φωνές μας ενώθηκαν σα μια γλυκιά μελωδία του πενταγράμμου και οι ανάσες μας στο χώρο κινούνταν ρυθμικά, επιλέγοντας εκείνες το αγαπημένο τους τραγούδι!
Ξαφνικά , άκουγα μέσα μου τους πιο δυνατούς χτύπους της καρδιάς μου, τόσο δυνατά όπως δυνατά ακούγονται τα κύματα όταν χτυπούν τους βράχους στην ακροθαλασσιά κάνοντας εκείνον τον όμορφο ήχο που χαϊδεύει τα αυτιά σου!
Το μυαλό συνωμοτούσε για τη πιο σημαντική στιγμή και γώ μέσα μου καμάρωνα γι αυτόν που έβλεπα μπροστά μου! Για εκείνον που άπλωσε το το χέρι του για να πιάσει το δικό μου, μέσα στο σκοτάδι!
Γι’ αυτόν που έφερε τον ήλιο, σε μια μέρα που επικρατούσε συννεφιά! Γι’ αυτόν που τα σκουριασμένα όνειρα ξεχάστηκαν μονομιάς στο χρόνο! Για εκείνον που η ομορφιά χάθηκε και έμεινε η μαγεία απλωμένη στο χώρο!
Για εκείνον που επισκίασε το παρελθόν με στιγμές ζωής, για να μου θυμίσει, πως ακόμα μπορώ να ονειρεύομαι!
