Γράφει η Λιάνα
Δεν φτάνει μόνο να λες σ’ αγαπώ. Να γεμίζεις τον άλλον με λόγια, υποσχέσεις και ψευδαισθήσεις. Να δημιουργείς γαλάζιους ουρανούς και ατέλειωτα φεγγάρια.
Η αγάπη από μόνη της, είναι μόνο μια λέξη. Τρεις συλλαβές. Τίποτα περισσότερο. Δεν έχει υπόσταση και αξία. Μια υπερεκτιμημένη έκφραση και τέλος.
Αν θες να πεις πως αγαπάς κάποιον, πρέπει να ακούς την καρδιά του. Να αφουγκράζεσαι τα θέλω του. Να σε κοιτάζει και πριν μιλήσει, να φαντάζεσαι κάθε κρυφή ή φανερή επιθυμία του. Να τον κρατάς στα χέρια σου, στην αγκαλιά σου και να αισθάνεσαι πως ολόκληρος ο κόσμος δεν χωράει την ευτυχία σου.
Αν αγαπάς κάποιον, κάθε μικρή στιγμή μπορεί να γίνει μαγική. Το μυαλό ταξιδεύει σε όμορφους κόσμους. Κάθε εμπόδιο φαίνεται ανύπαρκτο. Διαλύονται οι ανασφάλειες, δίνεσαι και παίρνεις.
Δεν φτάνει, όμως, απλά να λες σ’ αγαπώ. Πρέπει κάθε κύτταρο σου να γεμίζει απ’ τον άνθρωπο σου. Να μην αντέχεις την απόσταση απ’ τον άλλον. Να ξυπνάς στη μέση της νύχτας και με τα χέρια σου να ψάχνεις τη ζέστη του άλλου. Να σε φιλάει και η ψυχή σου να λάμπει.
Γεμίσαμε από ψεύτικες αγάπες, ψεύτικους ανθρώπους. Κι όλοι κακοποίησαν το «σ’ αγαπώ». Το έκαναν καραμέλα, για να κερδίσουν ψεύτικες ώρες και στο τέλος ν’ αφήνουν πίσω τους πληγωμένους ανθρώπους. Όλα για την ικανοποίηση του εγώ. Όλα για μια φανταστική νίκη.
Το «σ’ αγαπώ» περιέχει λίγη απ’ τη χρυσόσκονη εκείνη που μας λέγανε οι γιαγιάδες μας πως μας ρίχνουν οι νεράϊδες στον ύπνο μας.
Κρύβει λίγο φόβο μήπως και χάσουμε το άλλο μας μισό. Αγωνία για κάθε συνάντηση και καρδιοχτύπι κάθε που μπαίνεις στην οικεία αγκαλιά. Καθορίζει το πρωϊνό μας ξύπνημα, την καληνύχτα και την πορεία μέσα στη μέρα. Δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται, δεν χαραμίζεται.
Άσε λοιπόν την αγάπη να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα απ’ όλα τα άλλα συναισθήματα. Να γαληνέψει όσες τρικυμίες πέρασες. Να σβήσει κάθε πίκρα του παρελθόντος.
Κι αν είσαι απ’ τους τυχερούς και τα μάτια που έχεις απέναντι σου, είναι μάτια καθαρά, διάφανα, απαλλαγμένα από απωθημένα, την αγάπη τους, κάνε την ανάσα πρωϊνή, πιες την σαν δροσερό καφέ μπροστά στη θάλασσα, σαν ένα ποτήρι κόκκινο κρασί μπροστά σ’ ένα αναμμένο τζάκι. Ποτέ μην την ευτελίσεις, μην την υποτιμήσεις και μην τη χρησιμοποιήσεις.
Η αγάπη γιατρεύει, ζωντανεύει τα όνειρα, αναζωογονεί. Ανοίγει νέους δρόμους, γκρεμίζει βουνά, ανατρέπει δυσκολίες και πάνω απ’ όλα δίνει ελπίδα. Όσο την φροντίζεις πολλαπλασιάζεται και σκορπίζει γύρω της φως και αρώματα. Να τη σέβεσαι γιατί είναι η ίδια η ζωή. Και η ζωή είναι μία, μικρή και ανεκτίμητη…
