Γράφει ο Νικόλας Φιλίππου
Το «κι εγώ» είναι η εύκολη απάντηση. Το «κι εγώ» είναι αυτό που λες όταν δεν ξέρεις πώς να απαντήσεις. Όταν κάποιος ανοίγει την καρδιά του και σου δίνει το πιο βαθύ του συναίσθημα, κι εσύ δεν έχεις το θάρρος ή τη διάθεση να το ανταποδώσεις.
Το «σ’ αγαπώ» έχει βάρος. Έχει ευθύνη. Είναι εκείνη η στιγμή που δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες, για δεύτερες σκέψεις. Είναι ξεκάθαρο, απόλυτο, γεμάτο. Το «κι εγώ», από την άλλη, είναι η εύκολη διαδρομή. Μια μισή απάντηση, ένα βήμα πίσω, μια αποφυγή.
Κι όμως, ξέρεις πόσες φορές αρκέστηκα στο «κι εγώ»; Πόσες φορές περίμενα να ακούσω κάτι περισσότερο και αντί γι’ αυτό πήρα ένα «κι εγώ» που με άφησε κενό; Ένα «κι εγώ» που δεν μπορούσε να γεμίσει το κενό που ένιωθα όταν έλεγα «σ’ αγαπώ» και περίμενα να το ακούσω πίσω, όπως το εννοούσα.
Το «κι εγώ» δεν είναι αγάπη. Είναι απάντηση ασφαλείας. Είναι ο τρόπος που κάποιος κρατά αποστάσεις, χωρίς να το παραδεχτεί. Γιατί η αγάπη δεν είναι μισή, δεν είναι συγκρατημένη, δεν είναι «ό,τι μπορώ τώρα». Είναι το «σ’ αγαπώ» που λες χωρίς δεύτερη σκέψη, που βγαίνει από μέσα σου πριν προλάβεις να το φιλτράρεις.
Γι’ αυτό δεν αντέχω άλλο τα «κι εγώ». Θέλω το απόλυτο. Το ολοκληρωμένο. Θέλω το «σ’ αγαπώ» που δεν θα χρειαστεί να ψάχνω τι εννοεί. Το «σ’ αγαπώ» που δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις. Το «σ’ αγαπώ» που λέγεται και εννοείται.
Το «κι εγώ» δεν θα γίνει ποτέ «σ’ αγαπώ». Κι αν κάποιος δεν μπορεί να το πει, τότε καλύτερα να μη λέει τίποτα. Γιατί η αγάπη δεν ζει σε ημίμετρα. Και η ζωή είναι πολύ μικρή για να σπαταλιέται στα «κι εγώ».
