Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Θέλω έναν έρωτα που θα κρατήσει, όσο κρατά το “για πάντα” των ερωτευμένων.
Ένα ξημέρωμα, που δεν θα μου πεις “κοιμήσου, φεύγω”, αλλά θα μείνεις και θα γίνει πρωί.
Ένα πρωί, που θα μοιραστούμε τον καφέ από την ίδια κούπα και θα μιλάμε περί ανέμων και υδάτων.
Ένα σπίτι που θα χωράει τις ζωές μας, ολόκληρες.
Με όλα τα “θέλω” και τα “μπορώ” δυο ανθρώπων που δεν γεννήθηκαν χθες, έχουν μπαγκάζια και παρελθόν.
Ένα “μαζί” που χωράει έναν έρωτα αμοιβαίο, γεμάτο, ολόκληρο, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που δεν θα θελήσουν να επιβάλλουν, να επιβληθούν, να απαιτήσουν.
Θέλω έναν έρωτα, που δεν θα ζει στα σκοτάδια, στα μισά και στα κρυφά, αλλά θα υπάρχει όλες τις ώρες, όλες τις στιγμές, σε όλες τις συνθήκες.
Ξέρεις για ποιον έρωτα σου μιλάω, σωστά;
Για τον αμοιβαίο, τον αληθινό, εκείνον που κι οι δυο, όταν καλεί ο πόθος προσκλητήριο, δεν αναλώνονται σε λέξεις, αλλά παρουσιάζονται και απαντούν με αγγίγματα, χάδια, ανάσες μπερδεμένες και φιλιά που μοιάζουν ατελείωτα.
Και το ερώτημα, δεν είναι αν θες κι εσύ αυτόν τον έρωτα, αλλά αν τον αντέχεις, αν τον τολμάς..
Αντέχεις; Τολμάς;
