Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Όταν μοιράζεις υποσχέσεις για παντοτινές αγάπες και αιώνιους έρωτες, πρέπει να ξέρεις πως μπαίνεις σε μια ιστορία που ξεκινάει με το “Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας έρωτας…” και μπορεί να τελειώσει τόσο εφιαλτικά όσο το “Είσαι το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου…”
Γιατί το “για πάντα”, αν υπάρχει, υπάρχει για εκείνους τους λίγους που δεν φοβούνται να τσαλακωθούν. Για λίγους που δεν φοβούνται να τα κάνουν όλα κομμάτια. Να ρισκάρουν την καθημερινότητά τους, τη βολή τους, τα κεκτημένα τους.
Το “για πάντα” δεν είναι σπριντ. Είναι μαραθώνιος. Κι άλλες φορές μπορεί να τρέχεις, άλλες να περπατάς κι άλλες να στέκεσαι ακίνητος.
Δεν την βλέπεις τη γραμμή του τερματισμού στο “για πάντα”. Δεν ξέρεις πού είναι, δεν ξέρεις πώς είναι. Γιατί από την αρχή, δεν την έβαλες στόχο.
Στόχο, έβαλες τη διαδρομή. Το ταξίδι. Και γι’αυτό το στόχο, ρισκάρεις τα πάντα, γιατί κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πως θα τα καταφέρεις.
Γιατί το “για πάντα” είναι μια υπόσχεση χωρίς κανένα εχέγγυο. Χωρίς κάπου να κρατηθείς. Έχεις μόνο την πίστη πως ο άνθρωπος που αποφάσισες να μοιραστείς αυτό το ρίσκο… είναι το ίδιο τρελός ή το ίδιο ερωτευμένος για να τολμάει να τα ρισκάρει όλα.
