Γράφει η Αριάδνη.
«Σε μια σχέση, όσο μαζεύεσαι εσύ, τόσο απλώνεται ο άλλος. Πρέπει να διεκδικείς τα “θέλω” σου και να υπερασπίζεσαι τα όριά σου.»
Αυτά ειπώθηκαν σε μια συζήτηση για τις ερωτικές σχέσεις και η αλήθεια είναι πως, αν μιλάμε για σχέσεις αγάπης, τότε σίγουρα κάτι κάνουμε λάθος.
Εννοείται βέβαια πως και τα “θέλω” σου θα πεις και τα όριά σου θα βάλεις εξ αρχής. Αυτός άλλωστε είναι και ο μοναδικός τρόπος για να γνωρίσετε ο ένας τον άλλον, για να δείτε αν ταιριάζετε, αν μπορείτε να κάνετε χωριό τέλος πάντων.
Αλλά έχει διαφορά το να πεις τα “θέλω” σου, από το να χτυπάς το ποδαράκι σου κάτω ή το χεράκι σου στο τραπέζι για να γίνεται κάθε φορά το θέλημά σου.
Οι άνθρωποι πρέπει να συζητάνε, να επικοινωνούν, να ψάχνουν να βρουν τη χρυσή τομή μέσα από αμοιβαίες υποχωρήσεις. Αυτός είναι ο μοναδικός υγιής τρόπος για να λειτουργεί μια σχέση.
Κι όχι να έχει ο καθένας μόνο τα δικά του “θέλω” παντιέρα, αδιαφορώντας για τον άλλον, ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι κι ο άνθρωπός του, υποτίθεται.
Όσο δε για το να υπερασπίζεσαι τα όριά σου, λίγο εμπόλεμη κατάσταση μού θύμισε. Από τη στιγμή που έβαλες τις κόκκινες γραμμές σου και τις ξέρει ο άλλος, αν σέβεται εσένα θα σεβαστεί και τα όριά σου. Τόσο απλό είναι! Όσο μαζεύεσαι εσύ τόσο απλώνεται ο άλλος, σου λέει.
Να απλωθεί δηλαδή να πάει πού; Να δει αν τον παίρνει; Να δει αν είσαι του χεριού του; Να δει αν είσαι διαχειρίσιμος; Κι εμείς τώρα μιλάμε για σχέση αγάπης; Ακούμε τι λέμε; Αυτός είναι ο τρόπος για να δείξουμε την αγάπη, το σεβασμό και την εκτίμησή μας στον άνθρωπο που επιλέξαμε να έχουμε δίπλα μας; Μήπως κάνουμε κάτι λάθος;
Ο καθένας μας στον έξω κόσμο αντιμετωπίζει καθημερινά ανθρώπους που θέλουν να του επιβληθούν παίζοντας με τα νεύρα, τις αντοχές και την υπομονή του.
Μέσα στη σχέση του, στο σπίτι του, στο καταφύγιό του όμως, αυτό που θέλει είναι να αφήνει στην άκρη τις άμυνές του και να μην χρειάζεται να καταστρώνει σχέδια για να περιφρουρήσει οτιδήποτε.
Θέλει να νιώθει τον άνθρωπό του σύμμαχο κι όχι έναν ακόμη διεκδικητή και καταπατητή. Θέλει να δίνει ό,τι έχει στην ψυχούλα του, ό,τι περισσότερο μπορεί, για να κάνει τον άλλον να χαμογελάει χωρίς να σκέφτεται ότι αυτό εκείνος θα το εκλάβει ως αδυναμία, ως δική του κατάκτηση, ως δεδομένο του.
Αυτά θέλει. Αυτά θέλουμε. Και είναι απορίας άξιον, αφού όλοι τα ίδια θέλουμε, γιατί είναι τόσο δύσκολο να τα βρούμε.
