Γράφει η Λιάνα
Κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέφτη και διαβάζω πάνω του την κούραση των τελευταίων χρόνων. Μαζί με μια παράξενη ωριμότητα, που κάνει πιο έντονη τη θλίψη, που επιμελώς κρύβω απ’ όλους.
Έχουν γίνει πιο βαθιές οι ρυτίδες που θυμόμουν, πιο άγριο το βλέμμα. Σαν να έκατσε βαρύς ο καιρός στους ώμους μου και να προσπαθεί να με αλλάξει.
Να ρίξω ευθύνες σε όσους πέρασαν και ποδοπάτησαν τα πάντα, ακόμα και το ίδιο μου το εγώ, δεν θα είναι έντιμο. Γιατί είχα την υποχρέωση να με προστατέψω και όχι να αφεθώ στις καταστάσεις.
Τα ναι που εύκολα είπα, τα όχι που φοβήθηκα, τα απαραίτητα όχι, σε συνθήκες και ανθρώπους που τα άξιζαν, μου έκλεψαν πολύτιμο χρόνο. Με πήγαν πίσω και με άφησαν να αιωρούμαι ανάμεσα στα σωστά που ήξερα και στα λάθη που έκανα.
Κι αν κάτι υπήρχε σε αυτή τη ζωή, που έπρεπε να διασφαλίσω, ήταν πάνω απ’ όλα ο εαυτός μου. Γιατί όταν τα δύσκολα ερχόντουσαν, μόνο αυτός πάντα μου έμενε. Μόνο αυτόν πάντα είχα.
Κι όχι ότι δεν τον αγαπάω, όχι. Απλά στην πορεία της ζωής, πολλές φορές, παρερμηνεύουμε συμπεριφορές και γεγονότα, με αποτέλεσμα να ξεχνάμε προφυλάξεις και προτεραιότητες. Παρασυρόμαστε και πράττουμε ανεξέλεγκτα, χωρίς να σκεφτόμαστε πως υπάρχει το μετά. Κι αυτό το μετά μας βρίσκει αποσυντονισμένους και άδειους.
Τώρα που βγήκα απ’ όλο αυτό το μακρύ διάστημα αποτυχιών, τώρα που επιτέλους αρχίζω να κρίνω ορθά, έχοντας αποστασιοποιηθεί απ’ το παρελθόν, χρωστάω να πω δυο λόγια σ’ εκείνον που ταλαιπώρησα πιο πολύ.
Ζητάω λοιπόν, ένα μεγάλο συγγνώμη στον εαυτό μου, γιατί τον υποτίμησα. Γιατί τον υπέβαλα σε δοκιμασίες, που τον εξάντλησαν, τον αποδυνάμωσαν και δεν το άξιζε αυτό. Γιατί τον χάρισα σε ανθρώπους, που τον μείωσαν και τον άδειασαν. Γιατί όλες μου οι πράξεις ήταν αφελείς, απερίσκεπτες.
Κι αν κάτι μπορώ να υποσχεθώ, είναι, πως από δω και πέρα, θα αγκαλιάσω τρυφερά τη ψυχή μου, θα θωρακίσω όσο μπορώ εμένα και θα συνεχίσω τον αγώνα μου, με νέες βάσεις, να προλάβω, όσα όνειρα έμειναν ζωντανά.
