Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Ήθελες να το παίξεις γενναία, να δείξεις ότι έχεις το πάνω χέρι, ότι είσαι έτοιμη να αντιμετωπίσεις τα πάντα. Όμως, δεν είχες θάρρος. Θράσος είχες.
Το θάρρος θέλει δύναμη. Θέλει να μπορείς να κοιτάξεις τον άλλον στα μάτια και να του πεις την αλήθεια, όσο δύσκολη κι αν είναι. Θέλει να παραδεχτείς τα λάθη σου, να πάρεις την ευθύνη για τα λόγια και τις πράξεις σου. Θέλει να μείνεις, ακόμα κι όταν όλα σου λένε να φύγεις, αν ξέρεις ότι αξίζει.
Αλλά εσύ; Εσύ δεν είχες το θάρρος να πεις τι πραγματικά ένιωθες. Κρυβόσουν πίσω από μεγάλα λόγια και μικρές πράξεις. Έβαλες μπροστά το θράσος σου για να καλύψεις τους φόβους σου. Φοβήθηκες να νιώσεις, να δώσεις, να ρισκάρεις. Και, αντί να παραδεχτείς ότι δεν μπορούσες, προτίμησες να παίξεις το παιχνίδι σου.
Το θράσος σου φαινόταν σαν δύναμη. Σαν μια ψεύτικη αυτοπεποίθηση που σε έκανε να πιστεύεις ότι είχες τον έλεγχο. Αλλά το θάρρος, αγάπη μου, είναι κάτι άλλο. Είναι να βγάλεις την πανοπλία σου και να δείξεις ποια πραγματικά είσαι. Είναι να παραδεχτείς πως πονάς, πως νοιάζεσαι, πως φοβάσαι.
Και τώρα που όλα έχουν τελειώσει, βλέπω ξεκάθαρα. Δεν ήταν θάρρος αυτό που είχες. Ήταν ένας θόρυβος που κάλυπτε τη σιωπή της αλήθειας σου.
Δεν σου κρατάω κακία. Απλώς λυπάμαι. Γιατί εκεί που χρειάζονταν πράξεις, είχες μόνο φανφάρες. Εκεί που ζητούσα αλήθεια, είχες θράσος. Και τώρα; Τώρα εγώ προχωράω. Γιατί θάρρος έχω. Και με αυτό, μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Εσύ; Εσύ απλώς έμεινες πίσω, κρυμμένη πίσω από τη σκιά που νόμιζες πως είναι δύναμη.
