Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου.
Σε μια προσπάθεια να καταγράψεις τους ανθρώπους της δικής σου ζωής, θα συναντήσεις πολλούς, τόσο διαφορετικούς που θα απορήσεις πως ταιριάζουν όλοι αυτοί μαζί. Είναι δύσκολο να τους βάλεις σε σειρά, μπορείς όμως σίγουρα να τους χωρίσεις σε κατηγορίες ανάλογα με την θέση τους στην ζωή σου.
Κάποιους «τους βρήκες έτοιμους» από την ώρα που γεννήθηκες. Είναι όλα εκείνα τα άτομα που αποτελούν την οικογένεια σου, την σταθερή αξία της ζωής σου. Με αφετηρία τους γονείς σου, ακολουθούν τα αδέλφια σου, οι παππούδες, οι γιαγιάδες, η νονά, οι θείοι, οι θείες και τα ξαδέλφια σου. Τυπικά η οικογένεια σου αποτελείται από όλους όσους οι δεσμοί που σας ενώνουν είναι αίματος. Ουσιαστικά όμως δεν είναι όλοι οικογένεια σου. Δικοί σου άνθρωποι είναι μόνο εκείνοι που περνάς στιγμές της ζωής σου μαζί τους, που σε στήριξαν στα δύσκολα και που ήταν εκεί να μοιραστούν τις χαρές σου. Η θεία που αν και μένει χιλιόμετρα μακριά θα σου μιλάει μία ώρα στο τηλέφωνο για να πετύχεις την πίτα που αρέσει στον άντρα σου, ο θείος που είδε τυχαία τον υψηλό λογαριασμό ΔΕΗ του φοιτητικού σου σπιτιού και σου έδωσε λεφτά να τον πληρώσεις πριν το μάθουν οι γονείς σου, η γιαγιά που παίρνει κάθε βράδυ τηλέφωνο απλά για να σε ακούσει και η ξαδέλφη που θα σε πάει μια βόλτα όταν νιώθεις μοναξιά. Αν τους έδινες ένα χρώμα θα ήταν σίγουρα το μπλε, του καθαρού και σταθερού ουρανού.
Η άλλη «οικογένεια» που όμως επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι στην ζωή μας είναι οι φίλοι μας. Ξεκινώντας από τα σχολικά μας χρόνια, που αν και όχι τόσο συνειδητοποιημένα, διαλέγαμε να κάνουμε παρέα με άτομα που τελικά ταιριάζουμε και όσο περνάν τα χρόνια καταλήγουν να μας ξέρουν καλύτερα από τον καθένα. Μετά έρχονται οι συμφοιτητές μας στο πανεπιστήμιο, οι φίλοι με τους οποίους ζούμε μαζί όλες τις αγωνίες και τις ευθύνες που αποκτάμε μεγαλώνοντας. Στους φίλους μας, από όπου και αν προέρχονται, ανοίγουμε το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού μας και μοιραζόμαστε τους έρωτες, τους φόβους, τις ιδιοτροπίες και τα όνειρα μας. Κάποιοι από αυτούς γίνονται άνθρωποι δικοί μας και μένουν στην ζωή μας για πάντα. Το χρώμα που τους εκφράζει καλύτερα είναι το πορτοκαλί γιαυτήν την ευχάριστη και τρελή διάθεση που έχουμε όταν είμαστε μαζί τους.
Τέλος, είναι αυτός ο/η ένας/μια που κάθε φορά νομίζουμε ότι είναι άνθρωπος μας και εμφανίζεται στην καθημερινότητα μας με το βελάκι του έρωτα. Ερωτευόμαστε πολλές φορές, πληγωνόμαστε πολλές φορές αλλά ο πραγματικά δικός μας άνθρωπος θα είναι ένας. Θα είναι αυτός που θα μετατρέψει τον έρωτα σε δυνατή αγάπη, που δεν θα βαριόμαστε ποτέ μαζί του και που θα ξέρουμε ότι μπορούμε να συζητήσουμε κάθε μας ανησυχία. Θα δούμε στα μάτια του ότι είναι ο κατάλληλος πατέρας για τα παιδιά μας, θα είναι φίλος μας, στήριγμα μας και χωρίς αυτόν δεν θα μπορούμε να φανταστούμε την ζωή μας.
Ένας άνθρωπος με κόκκινες αποχρώσεις που θα μας χαρίσει μια τρίτη οικογένεια. Μια οικογένεια που θα γεμίσει παιδικές φωνούλες οι οποίες σίγουρα θα γίνουν οι πιο δικοί μας άνθρωποι από όλους! Τι χρώμα θα έχουν; Μα φυσικό το πιο φωτεινό από όλα: το κίτρινο.
Όσοι και να είναι οι άνθρωποι στην ζωή καθενός, χωρίς αυτούς δεν θα ήμασταν αυτοί που είμαστε. Τον χαρακτήρα μας, τις εμπειρίες μας, τα συναισθήματα μας, την εμφάνιση και την συμπεριφορά μας την επηρεάζουν αυτοί. Γιαυτό επιλέξτε σωστά τους ανθρώπους που θα έχετε δίπλα σας και αγαπήστε τους πολύ! Τα χρώματα στην ζωή του καθενός είναι οι άνθρωποι που επιλέγει να τον περιτριγυρίζουν. Χωρίς αυτούς τίποτα δεν θα ήταν ίδιο. Μια εικόνα για είναι όμορφη χρειάζεται πολλά χρώματα, αν είναι μονόχρωμη είναι βαρετή και καταθλιπτική. Έτσι είναι και η ζωή, για να είναι ενδιαφέρουσα και συναρπαστική θέλει ανθρώπους να την μοιραστείς.
Μετά την καταιγίδα άλλωστε πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο που μας κάνει να ξεχάσουμε την βροχή που πέρασε. Γεμίστε την ζωή σας λοιπόν με αγαπημένους ανθρώπους και φτιάξτε το δικό σας πολύχρωμο και ξεχωριστό ουράνιο τόξο!
LoveLetters
