Γράφει η Γεώρα
Σε κενό σιωπής η επαφή μας.
Φευγαλέα θα αναρωτηθούμε αν ειδωθήκαμε.
Και καθώς θα απομακρυνόμαστε τα βλέμματά μας πίσω θα γυρίσουμε.
Το σώμα θα πηγαίνει μπροστά και εμείς θα προσπαθούμε να βρούμε τα μάτια που αγαπήσαμε.
Κοίταξε τι περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή.
Πέρασες από δίπλα μου εκείνη τη στιγμή και ήθελα τον χρόνο να παγώσω και εσένα για λίγο να ανταμώσω.
Στην τόση οχλαγωγία εγώ ζητούσα την δική σου φασαρία και φοβήθηκα να μη σε χάσω από της ζωής μου αυτό το φιάσκο.
Μα οι ματιές μας δεν ανταμώθηκαν και τα χείλη σφιχτά ενώθηκαν και από τα μάτια κύλησαν δάκρυα.
Θα ήθελα να ήξερες ψυχή μου, πως απόψε, εγώ έγινα χίλια κομμάτια.
Και σε παράλληλη τροχιά μας ορίζω.
Το κενό με κενό απλά γεμίζω.
Φοβάμαι στην ιδέα πως θα μου λείπεις.
Και με ξεγελάω με ένα παραμύθι.
Και ησυχάζω τον εαυτό μου, λέγοντας μου πως είναι για καλό μου.
Ποτέ ξανά να μην σμίξουμε και το χώρια να αγαπήσουμε.
Μα η καρδιά εσένα απλά ζητάει.
Και κάθε βράδυ αναρωτιέται με παλμό αν αύριο θα είσαι εδώ.
Και αποδέχεται σιγά σιγά την ιδέα, πως ίσως τα πιο μεγάλα θέλω να μην κάνουνε πλέον ούτε φιλική παρέα.
Και σε καταχωρεί στα απωθημένα από εκείνα που λαχταράει κάποια στιγμή να αποφασίσουν να γίνουν ένα!
