Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Σας θυμάμαι όλα, ένα ένα. Από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο. Είστε τα λάθη μου. Αυτά που με καθόρισαν, αυτά που με δίδαξαν, αυτά που με έκαναν αυτή που είμαι σήμερα.
Τα λάθη σου να τα γουστάρεις και κυρίως να τα ζεις. Να μην απολογείσαι. Να μην τα κρύψεις ποτέ. Δεν χρωστάς σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό σου. Μόνο απέναντι σε αυτόν είσαι υπόλογος και πουθενά αλλού. Όλες οι λάθος αποφάσεις που πήρες, όλα τα ρίσκα που δεν σου βγήκαν, όλοι οι λάθος έρωτες που διάλεξες, όλα δικά σου. Μέτρησε τα και κάνε τον απολογισμό σου.
Μη δεχτείς ποτέ να κάτσεις στην καρέκλα του κατηγορούμενου και να απολογείσαι. Όποιος σε αγαπάει θα σε δεχτεί με όλα σου τα λάθη. Θα αγκαλιάσει και θα γιατρέψει κάθε πληγή στο σώμα σου και κυρίως στην ψυχή σου. Πρώτα όμως θα πρέπει να το έχεις κάνει εσύ. Ναι είμαστε άνθρωποι, και τα λάθη μας ανθρώπινα και αυτά. Ναι, έκανα λάθη πολλά μα τα έζησα όλα στο έπακρο. Κάθε στιγμή, κάθε δάκρυ, κάθε σφίξιμο στην καρδιά όταν κάποιοι τα πετούσαν στην πλάτη μου σαν πέτρες.
Έσκυψα και τις μάζεψα λοιπόν, μια προς μια. Τις τοποθέτησα στο βαλιτσάκι μου και πορεύομαι με αυτές. Και δεν επιτρέπω σε κανένα να τις χρησιμοποιήσει εναντίον μου ξανά. Λάθη θα κάνω μέχρι το τέλος της ζωής μου διότι κακά τα ψέματα, αυτή είναι η ζωή μας. Με τα σωστά και τα λάθη μας. Και όπως αγαπάμε τα σωστά, έτσι θα έπρεπε να αγαπάμε και τα λάθη . Να μαθαίνουμε και να γινόμαστε καλύτεροι, μέσα από αυτά.
Τα γουστάρω τα λάθη που έκανα μ’ ακούς; Γιατί ήταν όλα δικά μου, και τα έζησα κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. Δικά μου τα λάθη δικός μου και ο λογαριασμός και δεν τα χρεώνω σε κανένα. Ίσως αυτό να είναι και το μυστικό της ευτυχίας τελικά.
