Γράφει η Λάουρα Σαργέντη
Τίποτα δεν είναι για πάντα!
Θυμάμαι μια σπείρα, να φωτίζει τον καλοκαιρινό έναστρο ουρανό. Το φιλί, η αγκαλιά, η ύπαρξη μας, χόρευαν στο σύμπαν κι εμείς δεμένοι, με τα κλειστά μάτια, σκίζοντας την αστερόσκονη, ήμασταν μαζί.
Μέσα στη αφωνία της στιγμής, τα μακριά σου δάχτυλα περιεργάζονται το κορμί μου. Ανατριχιάζω. Σαν πάνω στο καλό τραπεζομάντηλο να χύθηκε κρασί. Μα μη βιάζεσαι. Το καλό φαγητό θέλει το χρόνο του. Και μη μπλεχτείς πάλι με το «για πάντα».
Τίποτα δεν είναι για πάντα!
Χρόνος…
– Τι είναι ο χρόνος;
– Για μια μπριζόλα 3-5-7 λεπτά, αναλόγως το ψήσιμο και μην ξεχάσεις να την αφήσεις να ξεκουραστεί λιγάκι.
Για τα μύδια το πολύ 5 λεπτά και σέρβιρε τα αμέσως!
– Για, την αγάπη, τον έρωτα;
– Μια στιγμή! Όσο αυτή που χρειάζεται για να ανοίξεις και να απολαύσεις ένα μοναδικό στρείδι.
– Ναι αλλά, πολύ ρωτάνε γιατί; Γιατί, επέλεξες να σπατάλησες τόσο χρόνο για να ανοίξεις ένα στρείδι και να ζήσεις μόνο μια στιγμή;
– Δεν πρόκειται να καταλάβεις όσο κι αν στο αναλύσω. Αλλά ξέρεις κάτι; Είναι όμορφο να περιμένεις, να προσμένεις να δημιουργηθεί αυτή η μοναδική στιγμή. Και σίγουρα δεν αρέσουν σε όλους τα στρείδια αλλά όπως λέει κι ο Μικρός Πρίγκιπας για το τριαντάφυλλό του στα 5.οοο άλλα τριαντάφυλλα που συνάντησε στο ταξίδι του στη γη, «είσαστε όμορφα, μα είστε άδεια. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας.
Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο.
Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δύο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου». Κατάλαβες;
