Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι είναι κι αυτό το βράδυ της Ανάστασης, τόσο τρυφερό και τόσο σκληρό συνάμα.
Σου γεννά την προσδοκία, την ελπίδα..
Κι ό,τι εύχεσαι εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου, όταν το Χριστός Ανέστη αγγίζει κάθε κύτταρό σου, αυτή είναι η αλήθεια σου.
Εκείνος ο άνθρωπος που αναζητάς..
Για μια στιγμή, ένα λεπτό, όσο κρατάει το Χριστός Ανέστη, σε αυτή τη ρωγμή του χρόνου, που η ζωή κι ο θάνατος συναντιούνται, να γυρνούσες. Για μια αγκαλιά.. Ένα τελευταίο «σ’αγαπώ». Προσδοκώ..
Κι εκεί, πάνω σ’αυτή την προσδοκία, καλείσαι να ζήσεις και να μην χαθείς.
Μην ξεχαστείς στην προσδοκία και δεν ζήσεις.
Να τιμήσεις το θάνατο, με ζωή..
Να ζήσεις και να τιμήσεις την αγάπη!
Κοίτα γύρω σου..
Οι άνθρωποί σου.
Το φιλί της αγάπης.
Οι άνθρωποι σου, της αγάπης.
Καλή Ανασταση..
