Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Στις σχέσεις μας, οποιασδήποτε φύσεως, έρχονται στιγμές που τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως φανταζόμασταν ή όπως θα θέλαμε. Συνεχόμενα γεγονότα από ατυχείς συγκυρίες ή από δικά μας λάθη γίνονται αφορμή για να μάς κάνουν να πιστέψουμε πως κάποιος θεός, το σύμπαν ή και άνθρωποι μάς έχουν βάλει στο μάτι και θεωρίες συνομωσίας εξελίσσονται πίσω από την πλάτη μας για εμάς, αδικαιολόγητα, με σκοπό την εξόντωσή μας από μια σχέση, μια παρέα, μια επαγγελματική κοινότητα.
Σκέψεις περνάνε απ’ το μυαλό μας και όλο νομίζουμε πως η ατυχία μας δεν έχει όρια, σίγουρα κάποιος μάς γλωσσοτρώει ταυτόχρονα με το γεγονός ότι όλοι ασχολούνται μαζί μας και σχεδιάζουν την εξόντωσή μας αφού σε κάποιο δικό μας στραβοπάτημα βλέπουμε παντού εχθρούς.
Αλήθεια, πόσο αντικειμενικά μπορούμε να κρίνουμε την κατάσταση; Ποιο κέρδος θα είχε το σύμπαν να μάς εξοντώσει και ποιον θα ωφελούσε η «αμαύρωση» της υπόληψής μας όταν πρώτοι εμείς ευθυνόμαστε για τις αντιδράσεις στις δικές μας δράσεις; Τι μάς ενοχλεί πιο πολύ; Τα δικά μας λάθη ή το πώς συμπεριφέρονται οι γύρω μας σε αυτά; Που ξεκινάει και που καταλήγει το πρόβλημα;
Ο Γιούνγκ λέει πως όλα όσα μάς ενοχλούν στους άλλους μπορούν να μας οδηγήσουν στην κατανόηση του εαυτού μας. Κι αν κάνουμε «ψιλά» αυτή του τη φράση θα διαπιστώσουμε ότι αν βλέπουμε διαρκώς συνομωσίες εναντίον μας μάλλον εμείς είμαστε αυτοί που συνωμοτούμε εναντίον των άλλων. Καθρέφτισμα λέγεται στην καθομιλουμένη και έχει απόλυτη λογική.
Σκεφτήκαμε ποτέ να ακούσουμε πρώτα και μετά να απαντάμε αντί να ετοιμάζουμε την απάντηση όσο οι άλλοι μάς μιλούν; Είδαμε καμιά φορά κάτι καλό χωρίς πισώπλατες κινήσεις; Παραδεχτήκαμε, έστω μια φορά, πως μπορεί κάποιος άλλος να είναι καλύτερος από εμάς σε κάτι ή να γνωρίζει κάτι καλύτερα από εμάς;
Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο «εμάς». Αν εμείς κινηθήκαμε πισώπλατα, τότε να μην έχουμε την απαίτηση από τους άλλους να μην το κάνουν. Αν εμείς προσπαθήσαμε να καρπωθούμε κόπους άλλων χωρίς να τους αναγνωρίσουμε την προσπάθεια σίγουρα θα βρούμε αντίδραση. Αν εμείς προδώσαμε εμπιστοσύνες τότε να αναμένουμε αντίποινα. Έτσι πάνε αυτά. Δεν έχουμε εμείς μόνο ελαφρυντικά, έχουν και οι άλλοι.
Όταν όμως δεν υπάρχουν αποδείξεις για τις συνομωσίες αυτές και απλά υποψίες που ποτέ δεν επιβεβαιώνονται τότε σίγουρα τα δικά μας κόμπλεξ είναι αυτά που δημιουργούν ψευδαισθήσεις υποχθόνιων κινήσεων και κατ’ επέκταση βλέπουμε παντού εχθρούς. Όταν μόνο κρίνουμε αντί να αυτοκριθούμε πρώτα, με μεγάλη σιγουριά, θα βγούμε οι καλοί της ιστορίας.
Ο σεβασμός και η αναγνώριση κερδίζονται. Με μπέσα, ειλικρίνεια, κατά πρόσωπο συζητήσεις και με γενναία δόση αντικειμενικής αυτοκριτικής. Αντίθετα με κουτοπονηριές και μπλαζέ ύφος το μόνο που κερδίζει κάποιος είναι η απαξίωση και η περιφρόνηση. Αλλά ακόμη και τότε κάποιος θα βρεθεί να συμπαρασταθεί στον υποτιθέμενο κατατρεγμένο αφού ο τρόπος που θα τα παρουσιάσουμε θα είναι μονόπλευρος και σίγουρα μεμψίμοιρος.
Δεν χρειάζεται να είμαστε πυρηνικοί φυσικοί για να αντιληφθούμε το γεγονός πως αν κοιτάμε καχύποπτα θα μας κοιτούν ακριβώς έτσι. Δύσκολο να παραδεχτούμε τα λάθη μας και να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι όλοι σαν κι εμάς.
Οι αλήθειες είναι πάντα στη μέση σε τέτοιες καταστάσεις. Η συμπεριφορά καθρέφτης δε θα έπρεπε καθόλου να μας ξενίζει αντίθετα είναι αναμενόμενη και απολύτως φυσιολογική. Είναι αναγκαίο να είμαστε καλοί με τους καλούς και τσογλάνια με τα τσογλάνια. Έτσι πάει, κι αν δεν έχουμε γερό στομάχι για τέτοιου είδους περιπέτειες θα χρειαστεί να σκεφτούμε δυο και τρεις και τέσσερις φορές πριν αποφασίσουμε να μιλήσουμε για κάποιον με όχι τόσο κολακευτικά σχόλια πίσω από την πλάτη του.
Γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μπορεί να είναι καλοί αλλά κακοί είναι καλύτεροι.
